เมื่อใดที่ความรู้สึกตัวเกิดขึ้น
ความหลงย่อมทนอยู่ไม่ได้
เมื่อมีความระลึกรู้ในกายและใจ การเผลอคิด เผลอปรุง ย่อมสิ้นสุดลง ด้วยเหตุนี้การเจริญสติปัฏฐานเพื่อสร้างความรู้สึกตัว และความระลึกได้ในกายและใจ จึงเป็นทางตรงทางลัดสู่ความพ้นทุกข์
ความรู้สึกตัวทำให้ใจออกมาจากความรู้สึกนึกคิด และเปลี่ยนจาก “เป็น” มา “เห็น” แทน ยิ่งเห็นมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้จักสภาวะภายในตามที่เป็นจริงมากเท่านั้น นำไปสู่ปัญญาที่สามารถไถ่ถอนจิตจากความหลงขั้นลึกซึ้งที่สุด อันได้แก่ความยึดติดถือมั่นในตัวตน
หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ ได้ชี้ให้เห็นว่า
การปฏิบัติที่ถูกต้องมิได้อยู่ที่
การทำให้ความรู้สึกนึกคิดต่างๆ หายไป
จนจิตบังเกิดความสงบ
แต่อยู่ที่การมีสติเห็นอาการเหล่านี้
โดยไม่ต่อต้านผลักไส
ท่านได้ย้ำว่าอาการเหล่านี้ไม่ใช่เป็นตัวปัญหา ปัญหาอยู่ที่การไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้น
จนหลงเข้าไปในมันต่างหาก
แต่เมื่อใดที่มันเกิดขึ้นก็ให้รู้ว่าเกิด
เพียงเท่านี้ ความรู้ตัวก็จะพาจิต
ออกมาจากความทุกข์
และ (เปลี่ยนร้ายให้กลายเป็นดี) ไปเอง
คือ เปลี่ยนความโกรธให้เป็นความไม่โกรธ เปลี่ยนความโศกให้เป็นความไม่โศก
เปลี่ยนความทุกข์ให้เป็นความไม่ทุกข์
มองในแง่นี้ อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับใจ
ล้วนมีประโยชน์ทั้งนั้น
หากตามรู้อยู่เสมอ
พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล
ภาพ Pinterest
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
(บ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา เดิม)
20 เม.ย.69
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น