ขยันรดน้ำต้นหญ้า แล้วรอวันเก็บเกี่ยวข้าว

แต่ละวันเราจะวุ่นวายอยู่กับ

เรื่องที่ชวนให้เกิดกิเลสตัณหา

พอนึกได้ว่าต้องปฏิบัติธรรม

ก็เอาแต่กดข่มบังคับกายบังคับใจ

แล้วก็รอ เมื่อไหร่ฉันจะบรรลุธรรม

ทั้งที่วันๆ ยัง “รู้สึกตัว” แทบไม่ได้เลย

ยังระลึกถึงไตรลักษณ์แทบไม่ได้เลย

อย่างนี้ก็น่าจะเปรียบเหมือน

ขยันรดน้ำต้นหญ้าทุกวัน

แล้วก็รอวันที่จะได้เก็บเกี่ยวข้าวนั่นแหละ

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

Image by Peggy_Marco from pixabay

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

 

เราไม่ได้ภาวนา เพื่อให้ได้ ให้มี ให้เป็น

เราไม่ได้ภาวนา

เพื่อให้ได้ ให้มี ให้เป็น 

ในสิ่งที่ยังไม่ได้ ยังไม่มี ยังไม่เป็น

แต่เราภาวนา

เพื่ออยู่กับสิ่งที่มี ที่เป็นอยู่

โดยไม่สำคัญมั่นหมาย ไม่ยึดถือว่า

สิ่งนั้นเป็นเรา เป็นของเรา 

เป็นตัวตน (เป็นอัตตา) ของเรา

อุบาสกสุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

Image by RosZie from pixabay

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

 

พุทธะจะปรากฏโดยไม่ต้องแสวงหา

เมื่อยังใช้ตัวตนแสวงหาพุทธะ 

ไม่ว่าจะนานอีกกี่ชาติก็ไม่เจอ

ต่อเมื่อปล่อยวางความยึดถือตัวตนได้นั่นแหละ

พุทธะจะปรากฏโดยไม่ต้องแสวงหา

ฉะนั้น อย่าใช้ตัวตนแสวงหาพุทธะ

อย่าใช้ตัวตนทำพุทธะให้เกิด

อย่าใช้ตัวตนเพื่อจะบรรลุถึงพุทธะ

แต่ให้ทำความรู้จักตัวตนจนเข้าใจ

และเจริญมรรคจนละความเห็นผิดว่ามีตัวตน

ไปจนถึงปล่อยวางความยึดถือตัวตนลงได้

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

Image by kalyanayahaluwo from pixabay

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

 

“แค่รู้” นี่แหละคือหลักที่สำคัญที่สุด

ขันธ์มันก็ปรุงนั่นนี่ไปตามเรื่องตามราวของมัน 

แล้วจิตก็หดตัวเข้าไปควบรวมกับความปรุงแต่งนั้น 

(มองอีกมุมคือ ความปรุงแต่งหรือกิเลสมันครอบงำจิต) 

ทำให้เสียความรู้ตื่นเบิกบานไปชั่วคราว 

.

แต่ถ้ารู้ทันความปรุงแต่งได้ 

จิตก็ยังมีความรู้ตื่นเบิกบาน 

ไม่หดตัวไปรวมกับความปรุงแต่ง

.

ดูๆ ไป ที่ว่า กิเลสครอบงำจิต 

กลายเป็นจิตโง่ ไม่มีปัญญา 

จึงหดแคบลงไปอยู่ในกิเลส ที่ขันธ์มันปรุงขึ้นมา

กิเลสมันดึงดูดได้แต่จิตโง่ๆ เท่านั้น 

ถ้าขณะใดจิตมีปัญญา 

มันก็ดึงดูดจิตไม่ได้ จิตก็จะเป็นอิสระ

.

สังเกตดูก็เห็นว่า ก่อนจะเกิดกิเลส 

มันจะเกิดภาพในใจเป็นเรื่องราวขึ้น

หลังจากมีการกระทบอารมณ์ทางทวารต่างๆ 

แล้วกิเลสก็เกิด 

จิตที่เคยเบิกบาน ก็กลายเป็น

หดลงไปควบรวมคับแคบอยู่กับกิเลส

.

พุทธะ จึงได้แปลว่า รู้ ตื่น เบิกบาน 

ถ้าคับแคบก็ไม่ใช่พุทธะ 

“แค่รู้” นี่แหละคือหลักที่สำคัญที่สุด 

ถ้า”แค่รู้” ได้ ก็ไม่ถูกกิเลสครอบงำ 

ถึงที่สุดก็เหลือแค่อยู่กับ "รู้" 

อย่างที่หลวงปู่ดูลย์บอกว่า ท่านอยู่กับรู้เท่านั้น 

แต่เรามักจะไม่ใช่ ”แค่รู้ “

แต่ไปอยู่กับดิ้นรนทำนั่นนี่ 

เพื่อจะเอาชนะกิเลส

ที่มา : สนทนาธรรมตามกาล 

หลังไมค์กับอุบาสกสุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

๘ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๖๕

เครดิต FB Boto Bow

Image by focusonpc from pixabay

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

 

พลังที่เราทั้งหลายควรเจริญขึ้นมา

ใครชอบใจเรื่องพลังละก็

เฉลียวใจกันบ้างนะว่า

พระพุทธเจ้ากล่าวถึงพลังอะไรที่ควรเจริญ

อย่าง “พละ ๕” เคยได้ยินใช่มั้ย

ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ ปัญญา

นั่นแหละพลังที่เราทั้งหลายควรเจริญขึ้นมา

เพราะพลังเหล่านี้

คือพลังที่ทำให้จิตใจเราเองเป็นพระแท้ๆ ขึ้นมา

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

Image by 0fjd125gk87 from pixabay

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

 

หลงแล้วรู้ว่าหลงใช้ได้

หลงแล้วรู้ว่าหลงใช้ได้ 

ไม่ใช่ปฏิบัติเพื่อให้หลงน้อย 

ปฏิบัติเพื่อให้รู้ว่าหลง 

หน้าที่เราก็คือปฏิบัติเพื่อให้รู้ว่าเมื่อกี้นี้หลง 

มันจะได้สักกี่ครั้งช่างมัน 

อย่าไปหาวิธีให้มันหลงสั้นๆ อย่าไปหา 

อย่าไปดิ้นรน เพราะดิ้นรนเมื่อไร 

มันเจตนาปฏิบัติขึ้นมาแล้ว มันจะได้ของปลอม

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

Image by fadlyhjhalim from Pixabay

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

การหัดรู้จิต ไม่มีวิธีการอะไรที่ยุ่งยาก

การหัดรู้จิต ก็ไม่มีวิธีการอะไรที่ยุ่งยากเลย

เพียงแค่หัดให้เกิดความรู้สึก

หรือรู้ได้เองบ่อยๆ ว่า มีกายมีจิตอยู่

โดยไม่ต้องมีความจงใจจะรู้ให้ได้ว่ามีกายมีจิตอยู่

และไม่ต้องบังคับให้รู้ได้ว่ามีกายมีจิตอยู่

แต่ในการหัดให้รู้ว่ามีกายมีจิตอยู่ได้เองบ่อย ๆ นั้น

ในตอนแรก ๆ ก็คงต้องอาศัยความจงใจอยู่บ้าง

เพราะส่วนมากแล้วถ้าไม่จงใจจะรู้ลงมาที่กายที่จิตตัวเอง

ก็จะไม่ยอมรู้กายไม่ยอมรู้จิตได้เองเลย

ซึ่งเป็นเพราะคนเรานั้น ล้วนแต่มีความเคยชิน

ที่จะหลงลืมกายลืมจิตตัวเองไป 

เมื่อหลงลืมไปก็จะไม่รู้สึกเลยว่า มีกายมีจิตตัวเองอยู่

เพราะเอาแต่หลงไปรู้อยู่ในรูปที่ตาเห็นบ้าง

หลงไปรู้อยู่ในเสียงที่หูได้ยินบ้าง

หลงไปรู้อยู่ในเรื่องราวที่กำลังคิดบ้าง

หลงไปรู้อยู่ในสัมผัสทางกายบ้าง

หลงไปรู้อยู่ในรสที่ลิ้นกำลังได้รับบ้าง

หรือไม่ก็หลงไปรู้อยู่ในกลิ่นที่จมูกกำลังได้รับบ้าง

ดังนั้นในเบื้องต้น หากยังไม่สามารถรู้สึกได้ว่า

มีกายมีจิตได้เองอย่างไม่จงใจ 

ก็ต้องหัดรู้แบบจงใจไปก่อน 

แม้ว่าการรู้แบบจงใจนี้จะยังไม่ใช่การรู้ที่ถูกต้องก็ตาม

และเมื่อยังต้องรู้แบบจงใจ ก็ต้องทราบด้วยว่ายังรู้แบบจงใจ

แล้วเมื่อจิตมีพัฒนาการมากขึ้น

ต่อไปก็จะสามารถรู้ได้เองโดยปราศจากการจงใจ

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

จุดพลาดของนักภาวนา

จุดพลาดของนักภาวนาจุดหนึ่ง

ที่ทำให้ก้าวหน้าไม่ได้หรือได้ช้า คือ 

ความรู้สึกที่ว่าภาวนาแล้วจิตจะต้องมีสภาวะที่ดีๆ 

ก็เลยมุ่งจะทำจิตให้ดีไว้ 

ทั้งที่จิตจะดีหรือไม่ดีก็ไม่ตาม ต่างก็เป็นไตรลักษณ์เหมือนกัน

ดังนั้นเวลาที่จิตไม่ดี ถ้าแค่รู้แค่ดูจิตที่ไม่ดีได้

ก็จะเห็นไตรลักษณ์ได้

แต่ถ้ามัวแต่จะทำให้จิตดี หรือมัวแต่จะรักษาจิตที่ดีไว้

ก็จะไม่เห็นไตรลักษณ์

เพราะฉะนั้นจำหลักนี้ไว้นะครับว่า

“จิตจะดีก็ได้ จิตจะไม่ดีก็ได้

 ขอเพียงให้แค่รู้แค่ดูไปเท่านั้นพอแล้ว”

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

การรู้ว่าเผลอบ่อยๆ คือการรู้สึกตัวบ่อยๆ

การรู้ว่าเผลอไปบ่อยๆ มองอีกมุมหนึ่ง

มันก็คือการรู้สึกตัวได้บ่อยๆ นั่นเอง

จิตใจที่กำลังรู้สึกตัวอยู่นี่แหละ

ที่เป็นจิตใจของผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน

หากใครสามารถตามรู้ได้บ่อยๆ ว่าเราเผลอไปแล้ว

เพียงเท่านี้ก็เท่ากับว่า คนนั้นได้หยั่งรากลงสู่วิถีชีวิตใหม่

ที่เป็นวิถีของชีวิตที่ รู้-ตื่น-เบิกบานระหว่างวันนั่นเอง

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

ต้องฝึกทำให้จิตรู้อารมณ์อย่างเป็นธรรมชาติ

การดูจิต

****

ต้องฝึกทำให้จิตรู้อารมณ์อย่างเป็นธรรมชาติ 

ไม่บังคับให้จิตรู้นั่นรู้นี่ 

มีสิ่งใดหรืออารมณ์ใดปรากฏเด่นชัด ก็ให้รู้สิ่งนั้น 

รู้แล้วไม่แก้อารมณ์ รู้แล้วไม่เพ่งใส่อารมณ์ 

รู้แล้วไม่บังคับจิตไว้กับอารมณ์ 

รู้แล้วไม่บังคับจิตให้ออกจากอารมณ์หนึ่งไปรู้อีกอารมณ์หนึ่ง 

แล้วจิตก็จะรู้อารมณ์อย่างเป็นธรรมชาติ

หรือรู้อารมณ์อย่างมีความรู้ตัว

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

กิจเดียวที่พึงทำคือ รู้

พอขุ่นข้องใจขึ้นก็เพียงแค่รู้เท่านั้น ไม่ต้องวิเคราะห์หาเหตุ 

จะอีกนานแค่ไหน ก็เพียรรู้มันไว้เท่านั้นเอง 

ก็แค่รู้ว่ามีความปรุงแต่ง หรือรู้ว่าจิตยินดียินร้ายก็ได้ 

รู้ไปอีกเดี๋ยวมันก็ดับ เป็นไปตามกฎอนิจจัง 

รู้ไปเรื่อยๆ จนฉลาดพอที่จะปล่อยวางมันลงไปได้ 

ความฉลาดที่เกิดจากการรู้ มันยิ่งกว่าที่เกิดจากความคิดวิเคราะห์ 

มันสามารถปล่อยวางได้อย่างแท้จริง 

ดังนั้นกิจเดียวที่พึงทำคือ รู้

หลักการภาวนา....เราไม่ได้พากันมาภาวนาเพื่อทำจิตให้ดี 

จิตย่อมมีทั้งดีและไม่ดีไปตามเหตุปัจจัย 

ที่ต้องทำก็คือ จิตดีให้รู้ว่าจิตดี 

จิตไม่ดีก็ให้รู้ว่าจิตไม่ดี 

หยุดหานั้นดี แต่อย่าหยุดรู้

อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/