แก้จิตให้เป็นธรรม

สรรพสิ่งต่างก็แปรปรวนไปตามสภาพ

อยู่ตลอดกัปตลอดกัลป์

จะว่าเขาเที่ยงหรือไม่เที่ยง

เขาไม่ได้รับรู้ดอก

แต่แล้วใจของเรานี่แหละ

เป็นผู้ไม่เที่ยงเอง

คอยตำหนิติโทษอันนั้นอันนี้อยู่ตลอด

หากเรารู้ถึงความเป็นจริงแล้ว

ใจเราจะไม่ตำหนิติโทษอื่นๆ

ตำหนิตัวเองดีกว่า

อันนี้เป็นการแก้จิตให้เป็นธรรม

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

Image by dangquangn from pixabay

ที่มา  : เพจบ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา

https://www.facebook.com/Jaturataweep/

อย่าปล่อยให้จิตสยบในอารมณ์ที่ชอบ...

สตินั้นต้องสังวรอยู่เสมอในตาเห็นรูป หูฟังเสียง จมูกดมกลิ่น 

ลิ้นลิ้มรส กายสัมผัสสิ่งที่ถูกต้อง ใจรู้ธรรมารมณ์ 

อย่าปล่อยให้จิตสยบในอารมณ์ที่ชอบ 

ไม่เคียดแค้นในอารมณ์ที่ไม่ชอบ 

ตั้งสติเเละจิตไว้ในวงกาย 

พิจารณาค้นหาความจริงด้วยสติเเละปัญญา

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

เราทำได้เพียงสร้างเหตุ

เราปลูกฟักแฟงแตงไทย 

ใครได้ไปแต่งดอกแต่งใบมัน มันไปของมันเอง ...

มีเหตุได้สัดส่วนของมัน มันงามเองเลย 

ลักษณะของจิต ของสติก็เหมือนกัน 

ไม่ใช่ว่าจะอยากได้ไวๆ ร้อนๆ ......

อยากให้เป็นไวๆ คิดคาดคะเนไว้ก่อน

ว่าอยากให้มันเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ 

อย่างนั้นทุกข์ใหญ่เลย 

เราจะไปแต่งเขาไม่ได้หรอก 

มีแต่สร้างเหตุ มันจะไปของมันเอง

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ถวายทานอย่างแท้จริง ใจต้องละวาง

          การให้ทาน ถวายทาน เมื่อเราให้แล้ว ถวายแล้ว ทำด้วยดีและถูกต้องแล้ว แต่หากยังคิดว่าทานนั้นเราเป็นผู้ให้ หรือทานนั้นเป็นของเรา หรือชื่อเราจะปรากฏเพราะทานนั้น ยังคงเป็นการให้ แต่ว่าใจยังยึดไว้อยู่ เหมือนปล่อยวัวแต่ผูกเชือก

          แต่หากเมื่อให้แล้ว ละแล้ว สละแล้ว ปล่อยวางแล้ว ไม่มีเรา ของเรา หรือความหวังอามิสจากการให้นั้นแล้ว ย่อมเป็นใจที่สละ ละ วาง และเต็มเปี่ยมบริบูรณ์กับคำว่าให้ทาน ถวายทานอย่างแท้จริง เหมือนวัวที่ปล่อยเป็นอิสระ ฉันนั้น...

                                                                                                              หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ธรรมะทัั้งหลายสอนเรื่องจิตอย่างเดียว

เรื่องของจิตใจ พระพุทธองค์ท่านไปรู้ไปเห็นมาแล้วในการปฏิบัติ 

ท่านจึงสอนอยากให้คนประพฤติปฏิบัติจิตใจตัวเอง 

ธรรมะทั้งหลายนับตั้งแต่ขั้นต่ำ ขั้นกลาง ขั้นสูง 

สอนเรื่องของจิตอย่างเดียว 

แปดหมื่นสี่พันพระธรรมขันธ์ พระสูตร พระวินัย พระปรมัตถ์ 

มาสอนเรื่องของจิตทั้งนั้น 

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

สิ่งใดไม่ควรผ่านเข้าไปหาจิต ท่านไม่ให้ผ่าน

          ก่อนจะส่งอารมณ์หรือความรู้ใดๆเข้าไปสู่จิต ควรพิจารณาให้รอบคอบ สิ่งใดไม่ควรผ่านเข้าไปหาจิต ท่านไม่ให้ผ่าน หรือถ้าบังเอิญผ่านเข้าไปแล้ว ท่านก็ปล่อยให้มันผ่านไปทางอื่นเลย ไม่ให้มันเข้าไปถึงจิต นี่แหละท่านให้รักษาจิตใจถึงขนาดนี้

                                                                                                หลวงปู่ศรี มหาวีโร

เมื่อสติไปถึงจิต

เมื่อสติไปถึงจิตเมื่อไร

เมื่อนั้นพวกกิเลสหรือนิวรณ์ทั้งหลายนี่

มันจะถอยหนีไปหมดเลย

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

เกิดเป็นมนุษย์ไม่ใช่ของง่าย

          คนเราก่อนจะเกิดมาได้เป็นมนุษย์ไม่ใช่ของง่าย ถ้าหากสร้างกรรมไม่ดี ไม่รู้เท่าไหร่ภพเท่าไหร่ชาติ ที่ไปเกิดเป็นสัตว์นานัปการ อยากเกิดเป็นคนมากเท่าไหร่ก็ตาม แต่ไม่ถึงระยะก็มาไม่ได้ แต่พอมาเป็นคนแล้ว ก็พยายามทำลายตัวเอง อยากลงไปทางต่ำอีก ถ้าพูดอย่างหนึ่งก็น่าสลดสังเวช น่าสงสารตัวเอง... 

                                                                                                         หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ความอดทนเป็นสติ

ความอดทนตัวนี้ล่ะ เป็นตัวสติ 

ถ้าไม่มีความอดทน สติ เกิดขึ้นไม่ได้หรอก

ตัวอดทน ตัวขันติธรรมนี้ล่ะ เป็นตัวสติ

หากผู้ใดฝึกหัดดัดแปลงขันติธรรมไปมากๆ  

ก็เรียกว่ามีสติรู้ ๆ อยู่ในเรื่องของจิตใจ 

หากตัวนี้ไม่มีแล้ว โอ๊ย...ยากล่ะ.. 

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ความหมายของบุญฤทธิ์

         ประพฤติปฏิบัติศีลธรรมให้เกิดขึ้นมากๆ ในทางกาย วาจา และจิตใจ ถ้าหากทำมาก อำนาจมันจะค่อยมาเองหรอก จะกลายเป็นบุญฤทธิ์ คำว่า บุญฤทธิ์ คือ บุญมากๆ สะสมบุญไว้มากๆ จนมีฤทธิ์มีเดช มีผู้มาช่วยเหลือ สนับสนุน ส่งเสริมทุกระยะ ถ้าบุญมาก ก็เป็นอย่างนั้นนะ..

                                                                                                   หลวงปู่ศรี มหาวีโร

การสิ้นความกำหนัดเป็นเป้าหมายของธรรมะ

ป่าเปลี่ยวเป็นที่ไปของฝูงเนื้อ 

กลางหาวเป็นที่ไปของฝูงนก 

การสิ้นความกำหนัดเป็นเป้าหมายของธรรมะ 

พระนิพพานเป็นที่ไปของพระอรหันต์

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

จงมอง "ตนเอง" เพื่อแก้ไข...

...จงมอง "ตนเอง" เพื่อแก้ไข 

...และ มอง "คนอื่น" เพื่อให้อภัย

...จะอยู่สุขใจ และเป็นอิสระ..

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

มีธรรมะกับรู้ธรรมะ

          บรรดานักปฏิบัติทั้งหลาย ท่านว่าให้เป็นผู้ที่ “มีธรรมะ” อย่าให้เป็นคน “รู้ธรรมะ” เฉยๆ ...ความรู้ธรรมะเรารู้ได้นะ ใครว่าอะไร อยู่ที่ไหน ได้ยินที่ไหน ก็จดจำระลึกได้ หรือไปอ่านตามตำรา คัมภีร์ ใบลาน หนังสือก็ยังได้ อันนี้เรียกว่า “รู้” “รู้ได้” “พูดได้” “เจรจาได้” แต่ไม่ใช่ “มีธรรมะ” ...คำว่า “ธรรมะ” ที่จะมีได้ ต้องอาศัยการประพฤติปฏิบัติ การกระทำ ทางกาย ทางวาจา ทางจิตใจ จนธรรมะปรากฏเกิดขึ้นในกาย ในวาจา ในจิตใจของเรา เป็น “สันทิฏฐิโก” ผู้ปฏิบัติย่อมรู้เอง...เป็นธรรมะของเราโดยเฉพาะ ไม่ใช่ธรรมะที่ขโมยมาจากตำรา

                                                                                                   หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ความเกิดเป็นภัยใหญ่

อะไรมันจะยึดถือเท่าความเกิด ทั้งที่พระพุทธเจ้าท่านว่าเป็นภัยใหญ่ 

แต่เรานะวิ่ง...ใส่เลย ปานกันกับแมลงเม่าเห็นไฟ ไม่เห็นว่าเป็นกองทุกข์

หลวงปู่ศรี มหาวีโร

อย่าให้จิตเป็นทาสอารมณ์

          ปกติของจิตใจต้องมีอารมณ์เป็นอาหารเป็นเครื่องอยู่ สุดแท้แต่จิตใจของทั้งฝ่ายดีและไม่ดี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับระยะขั้นของจิตหรือปัญญาของตนเป็นผู้สั่งการ ถ้าปล่อยไว้ตามยถากรรมแล้ว ก็จะมัวเมาลุ่มหลงหมุนอยู่ในวัฏฏะไม่มีสิ้นสุด ซึ่งเต็มไปด้วยกองทุกข์นานัปการ 

                                                                                            หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ความหมายแท้จริงของการให้ทาน

          ...การให้ทาน ถวายทาน เมื่อเรา ให้แล้ว ถวายแล้ว ทำด้วยดีและถูกต้องแล้ว แต่หากยังคิดว่า “ทานนั้น เราเป็นผู้ให้” หรือ “ทานนั้น เป็นของเรา” หรือ “ชื่อเราจะปรากฏเพราะทานนั้น” ยังคงเป็นการให้ แต่ว่าใจยังยึดไว้อยู่ เหมือนปล่อยวัวแต่ผูกเชือก

          ...แต่หากเมื่อให้แล้ว ละแล้ว สละแล้ว ปล่อยวางแล้ว ไม่มีเรา ของเรา หรือความหวังอามิสจากการให้นั้นแล้ว ย่อมเป็นใจที่สละ ละ วาง และเต็มเปี่ยมบริบูรณ์กับคำว่า “ให้ทาน ถวายทาน” อย่างแท้จริง เหมือนวัวที่ปล่อยเป็นอิสระ ฉันนั้น...

                                                                                                  หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ใจหลงความคิดตัวเอง

          โลภ โกรธ หลง มีธรรมดาของเขาอยู่อย่างนั้น เพราะมันเป็นเรื่องโลกไม่ได้ยุ่งกับใคร แต่ใจเราไปเดือดร้อนกับเขาเอง เหมือนอย่างเราไปดูหนัง ดูละคร ว่ามันไม่ดี คนนั้นไม่ดี คนนี้ไม่ดี เขาก็แสดงของเขาอยู่อย่างนั้นตามบทบาทเขา ตัวหากคิดขึ้นเอง หลงความคิดตัวเอง เดือดร้อนตัวเอง

                                                                                               หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ความรู้ทางธรรมที่เป็นของเราเอง

         คำว่า "ธรรมที่เกิด ยังเป็นของคนอื่น ไม่ใช่ของเราแท้" หมายความว่า ความรู้ที่เกิดขึ้นในใจของเรานั้น มีหลายลักษณะ ความรู้ที่เราได้ร่ำเรียนทางโลก เรารู้ได้จากการอ่าน ฟัง วิเคราะห์ ทดลอง.. เป็นความรู้ในระดับหนึ่ง แตกต่างจากความรู้ทางธรรม ที่ได้จากการเจริญสติ วิปัสสนา ความรู้ ทางธรรม ที่เกิดจากการปฏิบัติอย่างถูกต้อง เมื่อเกิดขึ้นแล้ว จะเป็นความรู้ที่หลวงปู่ว่า เป็นของเราเอง ไม่ได้จำมาจากคนอื่นๆ ที่เรียกว่ามันเป็นของเราเอง เพราะมันเกิดขึ้นเองในใจ ประจักษ์แจ้งในใจเราเอง เป็นความรู้ที่ปราศจากข้อสงสัยใดๆ ในจุดนั้น จึงเป็นความรู้ที่ต้องพิสูจน์ด้วยตัวเอง ว่าเป็นเช่นไร...


                                                                                                           หลวงปู่ศรี มหาวีโร

ทรัพย์ภายใน

ถ้าหากมีในด้านภายใน หรือมีทรัพย์ภายในแล้ว 

ทรัพย์ภายนอกมันก็ค่อยทยอยมาเองนะ มันดึงดูด

ของมันมาเอง เพราะมันมีพลัง คล้ายๆ กับแม่เหล็ก 

ไม่อยากให้มามันก็มาเอง มาน้อย มามาก ตามกำลัง

ของแต่ละคนนั่นแหละ ไอ้สิ่งเหล่านี้เรามองเห็นได้ชัด 

ความจริงแล้วมันอยู่กับตัวของเรานี่แหละมันอยู่ไม่ไกล 

ทรัพย์สมบัติภายนอกหรือทรัพย์สมบัติภายใน...

หลวงปู่ศรี มหาวีโร