เคยสังเกตไหม…
เวลาใคร “ชมเรา” ใจมันพองขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว
แต่พอมีใคร “ตำหนิเรา” ใจมันหด…หรือบางทีก็ลุกเป็นไฟทันที
ทั้งที่จริงแล้ว คำพูดของเขา…ก็เป็นแค่เสียงผ่านหู
แต่สิ่งที่ทำให้เราสุขหรือทุกข์ ไม่ใช่คำพูดนั้นเลย
มันคือ “ความคิดของเราเอง” ต่างหาก
---
หลวงพ่อเทียนชี้ให้เห็นสิ่งที่ลึกมากว่า
“อุเบกขา…มันมีอยู่แล้วในทุกคน”
เราไม่จำเป็นต้องไปสร้างมันขึ้นมาใหม่
ไม่ต้องไปไล่ล่าความสงบจากที่ไหน
เพราะในใจเรานี่แหละ…มีมันอยู่แล้ว
เพียงแต่เรา “ไม่เคยเห็น”
---
เวลามีคนชม ถ้าเรารู้ทันความรู้สึกนั้น เราจะไม่ต้องลอยไปกับมัน
เวลามีคนด่า ถ้าเรารู้ทันความคิดที่เกิดขึ้น เราจะไม่ต้องจมไปกับมัน
มันไม่ใช่การ “ฝืนใจ” แต่มันคือการ “เห็นใจตามความเป็นจริง”
---
สิ่งที่น่าสนใจคือ…
หลวงพ่อไม่ได้ให้เราติดอยู่กับคำศัพท์สวยๆ
อย่าง พระโสดาบัน พระอรหันต์ หรือฌานต่างๆ
เพราะทั้งหมดนั้น…เป็นเพียง “คำเรียก”
แต่ของจริงอยู่ตรงนี้
จิตที่กำลังคิดอยู่ในขณะนี้
---
เปรียบเหมือนนักมวย
ตอนฝึก…มีครู มีแบบ มีท่า
แต่พอขึ้นเวทีจริง
ไม่มีเวลาไปคิดท่าอีกแล้ว
มีแต่ “ชกตามที่ฝึกมา”
การปฏิบัติก็เหมือนกัน
ตอนนี้แหละ คือ “เวทีจริง”
---
เพียงแค่เราฝึกดู
คิด → รู้ว่า “คิด”
โกรธ → รู้ว่า “โกรธ”
ดีใจ → รู้ว่า “ดีใจ”
ไม่ต้องไปห้าม
ไม่ต้องไปแก้
แค่ “เห็น”
---
แล้ววันหนึ่งจะเข้าใจเองว่า
ความโกรธ ความโลภ ไม่ได้มีอยู่ตลอดเวลา
แต่มันเกิดขึ้นเพราะเรา “หลงความคิด”
พอรู้ทันความคิดเมื่อไร
มันก็คลายออกเอง…อย่างน่าอัศจรรย์
---
สุดท้ายแล้ว ธรรมะไม่ใช่เรื่องไกลตัวเลย
มันไม่ใช่เรื่องของวัด
ไม่ใช่เรื่องของตำรา
แต่มันคือ…
“การรู้ทันใจตัวเอง…ในทุกขณะของชีวิต”
---
บทความโดยคุณ Aramboy Watsanamjai
ในกลุ่ม พบธรรม
ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง
ภาพ Pinterest
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
(บ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา เดิม)
22 เม.ย.69
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น