พระพุทธองค์ตรัสว่า
"อวิชชาเป็นเหตุให้เกิดวัฏฏะทุกข์"
อวิชชาหรือความไม่รู้แจ้งประจักษ์
..อยู่ตรงไหนอย่างไร.?
ความหลงยึดอยู่ในการปรุงแต่งอารมณ์จิตทั้งหลาย
นั่นแหละคือ อวิชชา
อาจารย์ปู่ เอกธาตุ
Photo by Amol Tyagi on Unsplash
อารมณ์มาหลอกลวง
ความทุกข์เกิดขึ้น
เพราะไม่รู้เท่า
เมื่อรู้เท่าทันความจริงแล้ว
ทุกข์ก็หายไปเอง
เราคิดว่าจิตเป็นสุข
จิตเป็นทุกข์ แต่ความจริง
จิตไม่ได้สร้างสุข สร้างทุกข์
อารมณ์มาหลอกลวง มันจึงหลงอารมณ์
หลวงปู่ชา สุภัทโท
Photo by Vivek Doshi on Unsplash
เข้าถึงวิปัสสนาปัญญาที่รู้แจ้ง
เสียง ก็เป็นเพียงธรรมชาติ
ได้ยิน ก็เป็นเพียงธรรมชาติ
เย็นร้อน ก็เป็นเพียงสักแต่ว่าธรรมชาติ
ไม่ใช่ตัวเราของเรา
สบายก็เป็นเพียงสักแต่ว่าธรรมชาติ
ไม่สบาย ก็เป็นเพียงธรรมชาติ
จิตใจที่รับรู้ ก็เป็นเพียงธรรมชาติ
รู้ก็หมดไป รู้ก็หายไป
อย่างนี้เห็นความจริง
เข้าถึงวิปัสสนาปัญญาที่รู้แจ้ง
พระอาจารย์สุรศักดิ์ เขมรังสี
Photo by Sora Sagano on Unsplash
ถ้าอยากจะ "ดับกรรม" ยอมรับเลย!
เมื่อมีสิ่งมากระทบ
แล้วมันกระเทือนเข้าไปหาจิต
ถ้าจิตเราทำความเข้าใจปั๊บ ยอมรับปั๊บ
"ฉั น ย อ ม รั บ ไ ด้"
มันจะ ว า ง
ถ้าอยากจะ "ดับกรรม" ยอมรับเลย!
ถ้ายอมรับได้ จิตเราจะไม่ยินดียินร้าย
มันจะเข้าสู่หลักธรรมของพระพุทธเจ้า
"มีความเพียร
มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดความยินดียินร้ายในโลกนี้เสียได้
อันนี้เป็นหลักพื้นฐานเลยนะ
พระอาจารย์ครรชิต สุทธิจิตโต
หนังสือคิดให้สบายก็ไม่เป็น
Image by enriquelopezgarre from pixabay
แค่ไหนก็ต้องสรุปตรงข้อนี้
ธรรมทั้งปวงไม่ควรยึดมั่น
สุดท้าย...
ต่อให้ปฎิบัติมามากแค่ไหนกี่อสงไขย
สะสมบุญกุศลมามหาศาล มหากัลป์
แค่ไหนก็ต้องสรุปตรงข้อนี้
เกิดมาเพื่อคลายจากการยึดถือเท่านั้น
ไม่ใช่สร้างสมมุติเพิ่ม แต่
คลายจากสมมุติที่ตนไปยึด
พระอาจารย์ปกรณ์นันทน์ ฐิตธัมโม
Photo by Aaron Burden on Unsplash
ธรรมทั้งปวงไม่ควรยึดมั่น
"ธรรมทั้งปวงไม่ควรยึดมั่น"
จอมเทพ ! กล่าวโดยย่อ
ด้วยข้อปฏิบัติเพียงเท่านี้
เป็นผู้หลุดพ้นแล้ว
ด้วยธรรมเป็นที่สิ้นตัณหา
จูฬตัณหาสังขยสูตร
ม.มู ๑๒/๓๙๐/๔๒๐-๔๒๒
Photo by Mattia Faloretti on Unsplash
อย่าทำตัวเป็นกะลา ที่ครอบกบ
อย่าทำตัวเป็นกะลา
ที่ครอบกบ
ถ้าเป็นกบในกะลา
ยังมีวันออกมาได้
แต่ถ้าเป็นกะลาเอง
ก็มืดอยู่อย่างนั้นเอง
รู้ให้เท่าความคิดเห็น
ความสำคัญตัว
และความทะยานอยาก
เมื่อนั้นย่อมพ้นจากความมืด
ที่ปิดใจจากการเรียนรู้ธรรม
พร้อมดำเนินจิตสู่มรรคา
พระอาจารย์เจษฎา คุตฺตจิตฺโต
Image by Kranich17 from pixabay
คุณค่าของทุกข์
ความทุกข์ที่ท่านทั้งหลายต้องประสบนั้น
ให้คุณค่าแก่เราทั้งหลาย คือ...
ทำให้เราเกิดความตระหนักรู้
ถึงโทษภัยในวัฏสงสาร
ทำให้เราเข้าหา
สิ่งที่จะเป็นหนทางหลุดพ้นจากวงจรตรงนี้ได้
เห็นทุกข์จึงเห็นธรรม
เพราะว่าถ้าเราใช้ชีวิตสบายเป็นวันๆ
ไม่เจอทุกข์เลย
เราก็ไม่ถามหาทางพ้นทุกข์
เมื่อเราไม่หาทางพ้นทุกข์
เมื่อเราต้องจากโลกนี้ไป
เราก็เข้าสู่วงจรอุบาทว์เหมือนเดิม
ตกต่ำจมสู่ความมืดมิด
ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้มีชีวิตเป็นมนุษย์
แล้วพบพระพุทธศาสนาอีก..
พระมหาวรพรต กิตฺติวโร
Image by lrasonja from pixabay
การรู้เวทนาทางใจ
ใจมีความสุขขึ้นมา รู้ทัน
ความสุขหายไป รู้ทัน
ใจมีความทุกข์ขึ้นมา รู้ทัน
ความทุกข์หายไป รู้ทัน
ฝึกแค่นี้แหละ...การรู้เวทนาทางใจ
หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
Image by lrasonja from pixabay
นั่นไม่ใช่มรรคแห่งพุทธะ
ตราบใดที่ผู้เรียนรู้และปฏิบัติธรรม
ยังมองเรื่องกิเลสพันห้าตัณหาร้อยแปด
รวมทั้งมารทั้งหลาย
เป็นสิ่งภายนอกมากระทำต่อตนเอง
นั่นคืออวิชชา (ความไม่รู้จริง) โมหะ (ความหลง)
เพราะนั่นย่อมทำให้เขาไม่อาจ
มองกลับมาที่ตนเองเพื่อแก้ไข
หรือจัดการกับความไม่รู้ภายในจิตตน
แต่กลับมุ่งไปจัดการภายนอก
นั่นไม่ใช่มรรคแห่งพุทธะ
พระอาจารย์ครรชิต อกิญจโน
Image by lizzymay from pixabay
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)