จิตถูกสติกำหนดรู้ รู้อยู่ตลอดเวลา จิตก็อยู่กับสติ
เมื่อจิตอยู่กับสติ จิตก็เป็นผู้รู้...
เมื่อจิตเราเป็นผู้รู้จริงๆ
ตัวปรุงแต่งมันจะแยกออกทันท
หลวงพ่อวิชัย เขมิโย
แสวงหาอริยสัจ 4 มาเลี้ยงจิตใจตนเอง
การเจริญสติที่อยู่กับปัจจุ
อาจจะเรียกว่า “นิโรธ” ก็ได้
คือความทุกข์ดับทุกๆ ขณะ เมื่อมีสติทุกครั้ง
บางทีคนเรามัวแสวงหาแต่ปัจจ
แต่ไม่ได้แสวงหาอริยสัจ 4 มาเลี้ยงจิตใจตนเอง ด้วยวิธีง่ายๆ ...
คือศึกษาให้รู้จักดึงกายกับ
หลวงพ่อมหาดิเรก พุทธยานันโท
หลักเจริญสติ 2 ข้อ
การเจริญสติมีหลักข้อแรกคือ ตัวอยู่ไหน ใจอยู่นั่น
ข้อที่สองก็คือรู้กายเคลื่อนไหว เห็นใจคิดนึก
พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล
ร่างกายหนีเราไปทุกวัน
เราควรรู้ว่า ร่างกายนั้นเขาวางเรา และหนีเราไปทุกวัน ๆ แต่เราสิไม่เคยหนีเขา ไม่ยอมวางเขาเลยสักที
ท่านพ่อลี ธัมมธโร
ผู้ปฏิบัติธรรมได้ผลเร็ว
ผู้ที่ยังไม่รู้หัวข้อธรรมอะไรเลย เมื่อปฏิบัติอย่างจริงจัง มักจะได้ผลเร็ว เมื่อเขาปฏิบัติจนเข้าใจจิต หมดสงสัยเรื่องจิตแล้ว หันมาศึกษาตริตรองข้อธรรมในภายหลัง จึงจะรู้แจ้งแทงตลอด แตกฉานน่าอัศจรรย์ ส่วนผู้ที่ศึกษาเล่าเรียนมาก่อน แล้วจึงหันมาปฏิบัติต่อภายหลัง จิตจะสงบเป็นสมาธิยากกว่า เพราะชอบใช้วิตกวิจารณ์มาก เมื่อวิตกวิจารณ์มาก วิจิกิจฉาก็มาก จึงยากที่จะประสบผลสำเร็จ...
หลวงปู่ดูลย์ อตุโล
การเจริญสติ ไม่กลัวความหลง
. . .กระบวนการปฏิบัติในการเจริญสติ เราจึงไม่กลัวเรื่องความหลง ให้หลงไป ยิ่งหลง ให้เรายิ่งรู้กับมัน ยิ่งหลง แล้วเรารู้ตัวว่ามันหลง นั่นแหละปัญญายิ่งจะคมเหมือนการลับมีด. . .
พระอาจารย์ครรชิต อกิญจโน
คนเราต้องรู้สึกตัว เมื่อไม่รู้สึกก็เป็นคนที่ลืมตัว
คนเราต้องรู้สึกตัว เมื่อไม่รู้สึกก็เป็นคนที่ลืมตัว ทุกสิ่งทุกอย่างเราก็ลืมเจ้าของ เพราะฉะนั้นความพินาศฉิบหายต่างๆ จึงได้เกิดขึ้นแก่ตัวของเรา ก็เราไม่มีความคิดเฉลียวอะไรทุกสิ่งทุกอย่าง คือไม่มีความระแวง ความระวังไม่มี ความเผลอตัวมันก็เกิดขึ้น ความลืมตัวมันก็เกิดขึ้น ก็เลยเป็นคนที่เกิดความเสียหายได้ เพราะฉะนั้น พระพุทธเจ้าจึงสอนให้เราอยู่ในความไม่ประมาท เป็นผู้ตื่นตัว รู้สึกตัวอยู่เสมอ มีความคิดระแวง ระวังตัวของเราอยู่ทุกวิถีทาง แล้วเราก็จะเป็นไปเพื่อความเจริญได้
พระอาจารย์วัน อุตตโม
นิพพาน..เริ่มที่จิตไม่ยินดียินร้ายเมื่อตาเห็นรูป...
จิตใจที่เป็นปกติ ไม่ยินดียินร้ายเมื่อตาเห็นรูป หูได้ยินเสียง เป็นต้น นี้เรียกว่าผู้มีศีลเป็นปกติ เมื่อใจเป็นปกติ ไม่ยินดียินร้าย สงบ ความสงบของใจนี้เรียกว่า ใจตั้งมั่นเป็นสมาธิ เมื่อใจตั้งมั่นเป็นสมาธิ ความรู้แจ้งเห็นจริงที่เรียกว่าปัญญา ย่อมเกิดขึ้น เมื่อปัญญาเป็นเครื่องรู้แจ้งทุกข์ เหตุเกิดทุกข์ ความดับทุกข์ ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์ เกิดขึ้นในจิตใจแล้ว ความทุกข์ความทรมานย่อมหมดสิ้นไป จิตใจก็จะเข้าถึงธรรมที่ไม่ตาย เรียกว่านิพพาน
หลวงพ่อกนฺตสิริ (กนฺตสิริ ภิกฺขุ)
ถ้ามองแต่ข้างใน สติปัญญาเกิด
ถ้าเรามองแต่ข้างในกันแล้ว
สติปัญญามันเกิด
แต่ถ้ามองภายนอก กิเลสมันเกิด
ท่าน ก.เขาสวนหลวง
เราปฏิบัติโดยอาศัยพระพุทธเจ้าเป็นสรณะที่พึ่ง...
…เราปฏิบัติโดยอาศัยพระพุทธเจ้าเป็นสรณะที่พึ่ง แต่ว่าเป้าหมายอย่างหนึ่งของการปฏิบัติ ก็เพื่อให้คุณสมบัติของสรณะที่พึ่งของเรานั้น เกิดขึ้นในจิตใจอย่างสม่ำเสมอ...
พระอาจารย์ปสันโน
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)