Mora, Sweden
คนหลงสิ่งที่รู้
ก็เหมือนเด็กสร้างปราสาททรายริมทะเล
ทั้งที่รู้ว่าเดี๋ยวคลื่นก็ลบหมด
แต่ยังนั่งร้องไห้
ตอนทะเลเอาคืนไป
สิ่งทั้งหลายก็เหมือนกัน
เกิดขึ้นชั่วคราว ชั่วขณะ
แล้วคืนกลับสู่ธรรมชาติเดิม
มีแต่ใจ
ที่เอาปากกาไปเขียนคำว่า “ของกู”
ลงบนสายน้ำ พอน้ำไหลต่อ
ก็หาว่าโลกทำร้ายตัวเอง
เหมือนคนรู้ธรรม
รู้ว่าไม่ใช่เรา รู้ว่าเป็นมายา รู้ว่าเกิดดับ
น่าจะหมดทุกข์ พ้นทุกข์แล้ว
แต่ทำไม
ที่รู้มานั้น ยังรู้แบบเด็ก แค่ความจำไหม
ยังไม่เคยเห็นเอง
เมื่อเห็นจนแจ้ง
ก็หมดผู้รู้แจ้ง หมดผู้ทุกข์ หมดเรื่องราว
พระอาจารย์ปกรณ์นันทน์ ฐิตธัมโม
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
(บ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา เดิม)
13 พ.ค.69
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น