เวทนามันก็เป็นเวทนา จิตมันก็เป็นจิต



“แม้ว่าเราเจ็บป่วยขึ้นมา”
เราก็ยังรู้สึกว่า เวทนามันก็เป็นเวทนา 
จิตมันก็เป็นจิต เป็นคนละอย่างกันอยู่ 
รู้จักเจ็บไหม... รู้จัก รู้จักสบายไหม... รู้จัก 
แต่เราไม่ไปอยู่ในความสบายและความไม่สบายนั้น...
อยู่แต่ในความสงบ สงบอย่างไร
สงบจากความสบายนั้น สงบจากความทุกข์นั้น ..
คือหมายความว่าท่านไม่มีสุขไม่มีทุกข์ 
ท่านรู้ว่ามันสุขมันทุกข์อยู่เหมือนกัน
แต่ท่านไม่ไปแบกมันไว้ เวทนานั้นมันก็ไม่เกิด

หลวงปู่ชา สุภัทโท

ฝึกการละอารมณ์ ด้วยการกำหนดรู้ลมหายใจ



...คนที่ยังไม่ฟุ้งซ่าน แต่กำลังหลงเพลินกับอารมณ์ 
ควรรีบฝึกฝนใจตนไว้ก่อนแต่เนิ่นๆ 
ฝึกการละอารมณ์ 
ด้วยการกำหนดรู้ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก 
ทำบ่อยๆ วันละสามหน ห้าหน หนละห้านาที ...

หรือจะน้อยกว่านั้นก็ตามสะดวก ขอให้ได้ทำ 
เพียงกำหนดรู้ลมหายใจ ทำทุกวัน ทำทุกวัน 
นั่นก็คือการฝึกจิต...

ครูบาไตรภพ วัดป่าโคกเจริญธรรม
มูลนิธิวิศวาธารอโรคยาธรรมศาลฯ

รู้ทันมันก็ดับลง




ตัวสติน่ะ รู้ทันมันก็ดับลง 
ไม่ได้ดับยากหรอก
ตัวสตินี่มันพร้อมกัน
คิดผิดก็ตาม สติมันรู้แล้วก็ดับ 
คิดถูกก็ตาม พอใจก็ตาม 
ไม่พอใจก็ตาม 
มันเกิดขึ้นแล้วก็รู้
พร้อมดับลงกับที่นั่นแหละ


หลวงปู่แหวน สุจิณโณ

ความรู้ที่นำไปสู่การสิ้นทุกข์ นั่นคืออภิญญาจิต



อภิญญาคือความรู้ยิ่ง 
รู้เรื่องอริยสัจจ์ในจิตตัวเองนี้แหละ 
ความรู้ที่นำไปสู่การสิ้นทุกข์ นั่นคืออภิญญาจิต 
ความรู้ที่ไปรู้ว่าจิตคนโน้นคนนี้ คิดอย่างนั้นอย่างนี้ 
นั่นคือคนที่ไม่รู้เท่าทันความคิดของตัวเองทั้งนั้น ......

หลวงตาสุริยา วัดป่าโสมพนัส 
(ส.มหาปัญโญภิกขุ)

เห็นธรรม คือเห็นจริงตามที่มันเป็น




ธรรมะ ในที่นี้หมายถึง ของมีอยู่เป็นอยู่ในโลกนี้ทั้งหมด 
มันเป็นอยู่อย่างนั้น มีอยู่อย่างนั้น เรียกว่า ธรรมะ
คำว่า เห็นธรรม คือเห็นจริงตามของที่มันเป็นเองนั่นเอง 
มันเป็นอยู่อย่างไร ให้เข้าใจว่ามันเป็นอยู่อย่างนั้น 
เรียกว่าเห็นสภาพของธรรมะ ตรงนี้แหละเป็นของสำคัญ เห็นได้ยาก ...
เพราะคนเรานั้นเห็นอะไร ดูอะไร ก็อยากดูของใหม่เรื่อยไป 
ของเก่าเลยลืมเสีย มันก็เลยไม่ชัดไม่เจนขึ้นมา 
หากันไปเถิด หาธรรมะ หาเท่าไรก็หาไป 
ถ้าไม่เห็นสภาพตามเป็นจริงแล้ว ก็ไม่เห็นธรรมะอยู่นั่นเอง


หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี

เขาด่า เขาว่า สติมีไหม



เขาด่า เขาว่า 
สติมีไหม มีธรรมะที่หูไหม หูมีทรัพย์ไหม 
ถ้าหูท่านมีทรัพย์จริง มันจะสปาร์คออกไปนะ 
เสียงมันก็กลับไปหาเจ้าของเดิม 
หูจะไม่ยอมรับ ...
จิตจะไม่ออกมา รับเรื่องบ้าๆ บอๆ... 
อาตมาพูดอยู่เสมอ มึงด่าใคร กูด่ามึง 
อ๋อด่ามึง ไม่ได้ด่ากู เท่านี้ ยังคิดกันไม่ได้ 
ตะลึงตะลานกระเสือกกระสนโกรธ

หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม

ประกาศตนเป็นลูกศิษย์พระพุทธเจ้า ยังไม่พอ




ผู้ที่ประกาศตนเป็นลูกศิษย์ของพระพุทธเจ้า 
หรือเป็นบริษัทของพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์
ถ้าได้ประกาศปฏิญาณตนอย่างนี้แล้ว 


อย่าไปถือว่ามันพอแล้ว
ได้ที่พึ่งพอแล้วเท่านั้นก็เฉยเมยเสีย
ปล่อยจิตให้ฟุ้งซ่านเลื่อนลอยไปเสียอย่างนี้ ไม่สมควร
เพียงแค่คำกล่าวปฏิญาณตนถึงเท่านั้นน่ะ 
มันไม่เป็นที่พึ่งอันมั่นคงได้


หลวงปู่เหรียญ วรลาโภ

รู้ทันความคิด ใจว่าง ใจสว่าง



เพราะจิตไม่มีตัวตน...
เมื่อไม่มีตัวตน เราก็ต้องใช้วิธีจับจิต แบบไม่มีตัวตน
ก็คือ ใช้การภาวนา เอาจิตเข้าไปไว้ตรงใดตรงหนึ่ง
ให้จิตเป็นหนึ่ง เมื่อจิตใจจดจ่ออยู่เป็นหนึ่ง 
ก็ปรากฏความคิดขึ้นมา คิดไปเรื่องโน้น เราก็ตั้งสติ ...
คิดไปเรื่องนี้ เราก็รู้สติว่าเราคิดอะไร 
พอเรารู้ทันหนักเข้าๆ มันก็รวมเป็นใจว่าง 
ใจว่าง ใจสว่าง นั่นคือ ตัวรู้ทันจิต 
ทำให้เกิดปัญญาญาณรอบรู้เท่าทันจิตตัวเอง
เกิดความสุขสงบขึ้นมา

หลวงพ่อสนอง กตฺปุญโญ

การยึดมั่นถือมั่นในกายใจ ว่าเป็น“เรา”




การยึดมั่นถือมั่นในกายใจ
ว่าเป็น“เรา”นั่นละ
คือสุดยอดของทุกข์

พระอาจารย์มหาวิเชียร ชินวังโส

ทำความรู้...เฉย เป็นอารมณ์ จะมีสติสัมปชัญญะ




คิดก็รู้...เฉย เลิกคิดเราก็รู้...เฉย 
ทำความรู้...เฉย เป็นอารมณ์แล้ว
จะมีสติสัมปชัญญะ ความรู้ตัวอยู่ทุกขณะ

หลวงปู่สังวาลย์ เขมโก