กลัวตัวเอง จึงเดินออกนอกตลอดเวลา

เพราะเรากลัวตัวเอง กลัวอยู่กับตัวเอง 

ก็ต้องเดินออกนอกอยู่ตลอดเวลา 

ซัดส่ายไปตามอารมณ์ภายนอกอยู่ตลอดเวลา

เลยเป็นทาสของสิ่งภายนอกอยู่ร่ำไป

สิ่งภายนอกขึ้นๆ ลงๆ เราก็ขึ้นๆ ลงๆ ...

ตามความเคลื่อนไหวของสิ่งเหล่านั้น

จิตใจของเราก็ไหวกระเพื่อมอยู่ตลอดเวลา 

ไหวกระเพื่อมจนกระทั่ง

เราถือความวุ่นวายว่าเป็นความปกติ

พระอาจารย์ชยสาโรภิกขุ

พระพุทธเจ้าทรงสอนให้ปล่อยวาง

          ความปล่อยวาง จุดสำคัญที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมก็คือ ทรงสอนให้ปล่อยให้วาง ไม่ยึดถือ คนรู้มากก็ปล่อยได้มาก รู้น้อยก็ปล่อยได้น้อย ขั้นแรกทรงสอนให้ บริจาคทาน เพื่อเป็นอุบายอันหนึ่งที่จะได้ปล่อยให้วางได้ ต่อมาก็ จาคะ คือ ความสละ แต่เป็นขั้นที่สูงกว่าให้ทาน และยังมีขั้นละเอียดที่สูงขึ้นไปอีกเช่น การละอุปธิ คือ ค้นจนเห็นแล้วจึงสละ

                                                                                                       ท่านพ่อลี ธมฺมธโร

ความสุขอยู่ในตัวเรา

          เราไปหาความสุขที่อื่นเป็นเวลายาวนาน ไม่เคยได้รับความสุขที่แท้จริง เมื่อเรามาอบรมจิตใจให้สงบ จึงจะเกิดความสุขอยู่ที่นี้ อยู่ที่ตัวของเรา ในตัวของเรานี่ ไม่ใช่มีแต่ทุกข์อย่างเดียว ถ้าเราสามารถมีความฉลาดเพียงพอ เราก็จะได้รับความสุข นี่แหละเราจะได้ความสงบ อยู่ในความไม่สงบนี่แหละ ก็เหมือนกับเราจะได้ความแจ้งอยู่ในที่มืดนี่แหละ 

                                                                                           หลวงปู่สุวัจน์ สุวโจ

เห็นโทษกิเลสแล้วต้องละได้

ที่บอกว่าเห็นกิเลสแล้ว แต่ยังละไม่ได้

นั่นคือบอกว่า ยังไม่เห็นโทษกิเลสนั่นเอง

ที่เห็นโทษแล้วต้องละได้

ที่ยังละไม่ได้คือไม่เห็นโทษ

ความรู้นั้นอย่างหนึ่ง

แต่รู้หลังจากละนั้นคือรู้แจ้งเห็นจริง

รู้ก่อนละคือปัญญา

รู้หลังละคือวิมุตติญาณทัสสนะ

พระอาจารย์ชุมพล พลปญฺโญ

เพียง "รู้" พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ก็เกิดในจิต

เมื่อเรามีสติ กำหนดรู้จิตของเรา 

ผู้รู้ คือ "พระพุทธเจ้า" ก็กำเนิดที่จิต

การทรงตัวอยู่ด้วยสติสัมปชัญญะ 

ก็ทรงไว้ซึ่ง "คุณธรรม"

สติที่สังวรระวังตั้งใจจะสำรวมจิต 

ก็ได้ชื่อว่ามีกิริยาแห่งความเป็น "พระสงฆ์" อยู่ในจิต

หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Link to presto44's photo

การปฏิบัติธรรมเอาเวลามาจากลมหายใจ

          การปฏิบัติธรรมย่อมไม่เลือกกาลเวลา สามารถทำได้ทุกขณะ ทุกลมหายใจ  พวกเรามักเข้าใจผิดคิดว่า...การปฏิบัติธรรมมันยุ่งยาก ไม่มีเวลา ที่ว่าไม่มีเวลาทำ จึงอยากจะถามว่า ตอนหายใจเข้าออก เอาเวลามาจากไหน การปฏิบัติธรรมก็เอาเวลามาจากลมหายใจนั่นแหละ  เพียงแต่คอยดูลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ดูไปตามลมนั่นเอง...

                                                                                                  หลวงปู่คูณ สิริจันโท

การเข้าถึงธรรม

          การเข้าถึงธรรม คือการได้เข้าถึงความรู้จริง เห็นจริง ตามความเป็นจริงจนดับทุกข์ อิสระ สงบเย็น อย่างแท้จริงภายใน

                                                                                               หลวงปู่แหวน สุจิณโณ

ผู้รักภาวนาคือบารมีแก่กล้า

         ผู้รักใคร่ภาวนาอยู่เป็นนิจเรียกว่าผู้นั้นบารมีแก่กล้าแล้ว ท่านผู้ใดขี้เกียจ ก็ให้ทราบเถิดว่าบารมียังอ่อนมาก จะอย่างไรก็ตามขอให้แบ่งเวลาภาวนา อย่าให้เสียวันเสียคืน จิตใจจะสูงขึ้นเองไม่ต้องบ่นหา จะชนะความหลงของตนแน่แท้

                                                                                                 หลวงปู่หล้า เขมปตฺโต 

ไม่ยึดถือ ก็มีความสุข

          เมื่อผู้วางภาระ คือว่าง ไม่ยึดถือว่าขันธ์ห้านี้เป็นตัวเป็นตนแล้ว ไม่ยึดถือแล้ว ปลงเป็นผู้วางภาระ ก็มีความสุข จะยืน เดิน นั่ง ก็มีความสุข ไม่ยึดถือ เพราะรู้ตามความเป็นจริงของมันแล้ว

                                                                                                หลวงปู่ขาว อนาลโย

ผู้ศึกษาธรรม มิได้ปฏิบัติ คือผู้ค้าขายขาดทุน

ผู้ศึกษาธรรม มิได้ปฏิบัติ 

คือผู้ค้าขายขาดทุน

เปรียบเหมือนมีโอกาสเกิด

เป็นลูกมหาเศรษฐี แต่ไม่ได้มรดก

ช่างเสียโอกาสไปอย่างน่าเสียดายที่สุด...

อย่าเป็นทัพพีที่แช่อยู่ในแกง 

อย่าเป็นกบเฒ่าเฝ้ากอบัว

หนังสือพุดตานกถา

พระอาจารย์ชุมพล พลปญฺโญ