อย่าไปยึดให้มันหนัก
เป็นสักว่าธรรมชาติ
มีความรู้สึกแล้วก็ดับไปเท่านั้น
ไม่มีใครเป็นเจ้าของ
ถ้าใครเข้าไปถือเป็นเจ้าของเมื่อไร
ก็หนักเมื่อนั้น
หลวงปู่ชา สุภัทโท
Image by tookapic from pixabay
กับดักของอวิชชา
การประพฤติปฏิบัติในโลกนี้
ชาวพุทธทั้งหลายไม่ว่าฆราวาสหรือบรรพชิต
เจอกับดักของอวิชชาทุกคน
กับดักตัวนี้ไม่ใช่กับดักที่ทำให้เห็นง่ายๆ
ถ้ามันสอนไปฆ่าคน ไปข่มขืนคน
ไปลักทรัพย์ อันนี้มันเห็นง่าย
กับดักอวิชชามันไม่ได้สอนแบบนี้
อันนี้มันเป็นเรื่องของความหยาบ
ซึ่งอย่างนี้เห็นได้
.
“กับดักของอวิชชา”
มันออกมาในความรู้ความเห็นที่ดีนั่นเอง
ความรู้ความเห็นที่ดี ทำดี
แต่ตรงทำดีนั้น มันไม่เห็นว่ามันมีอัตตา
มันมีเรามีเขาเข้าไปในความรู้เหล่านั้น
มันไม่เห็นแจ้งความจริงของสิ่งเหล่านี้
โดยสรุปว่าไม่เห็นขันธ์ ๕
เป็นอนิจจัง อนัตตา นั่นเอง…
พระอาจารย์วิชัย กัมมสุทโธ
Image by tookapic from pixabay
ถ้าเรารู้ทันกิเลส
ความเกลียด
เราก็ไม่รู้สึกตัวว่า...เป็นกิเลส
ความโกรธ
เราก็ไม่รู้สึกตัวว่า...เป็นกิเลส
ความรัก-ความชัง เราก็ไม่รู้สึกตัวว่า...
เป็นแผนของกิเลส ที่บังคับให้แสดงออกมา
ถ้าเรารู้ทัน...ทุกระยะ ที่มันแสดงตัว
ไม่นาน..."กิเลส" ต้องหมอบราบไป
ไม่พ้นมือนักจิตตภาวนาแน่นอน
หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
Image by IlonaBurschl from pixabay
ปฏิบัติจนไม่มี มิใช่ปฏิบัติเพื่อจะมี
นักภาวนาเราส่วนมาก
มักจะตั้งความเห็นในการภาวนาไม่ถูกทาง
จึงมักจะไม่ก้าวหน้าไปไหนซะที
คือวนเวียนอยู่กับเพื่อจะได้ภาวะที่ดี
และ ปฏิเสธ ผลักไสภาวะที่ไม่ดี
เพราะปฏิบัติเพื่อจะเอาอะไรซักอย่างที่ถูกใจตน
แต่ไม่ได้ปฏิบัติเพื่อการรู้ตามจริง
ยอมรับตามจริงทั้งดีชั่ว หยาบละเอียด
เพื่อการสละคืน เพราะเห็นจริง
ว่าไม่ใช่เราของเราซักอย่างเดียว
ปฏิบัติจนไม่มี มิใช่ปฏิบัติเพื่อจะมี....
พระอาจารย์เจษฎา คุตฺตจิตฺโต
Image by ELG21 from pixabay
ใจ เป็นดั่งต้นไม้
ใจ เป็นดั่งต้นไม้
เมื่อนกบินมาเกาะ ก็ไม่ดีใจ
เมื่อนกบินจากไป ก็ไม่คิดถึง
ใจเช่นนี้เรียกว่า ใจเป็นกลาง
เป็นใจ ที่ใกล้ต่อการบรรลุธรรม
(อุเบกขาสัมโพชฌงค์)
"ผู้ใด ดูใจของตน โดยความเป็นกลาง
ผู้นั้น จะพ้นจากบ่วงแห่งมาร"
พระพุทธเจ้า
ชีวา นาวิน
Image by Netti_Nu_Nu from pixabay
จิต... ปรุงแต่งก็ได้ แต่...รู้ทัน
ท่านไม่ได้ไปเพ่ง ใส่ตัว จิต...
ไม่ได้ ไปห้ามความปรุงแต่งของ...จิต
จิต...
ปรุงแต่งก็ได้ แต่...รู้ทัน
ถ้าเมื่อไหร่
พยายาม ห้ามจิต ไม่ให้ ปรุงแต่ง
พยายาม ประคับประคอง...จิต ให้ดี
อันนี้ ท่านเรียก ว่า...
หลงอาการ ของ...จิต
หลวงปู่ดูลย์ อตุโล
เพจวัดพระธาตุขุนบง
Image by Nennieinszweidrei from pixabay
ไม่ได้ ไปห้ามความปรุงแต่งของ...จิต
จิต...
ปรุงแต่งก็ได้ แต่...รู้ทัน
ถ้าเมื่อไหร่
พยายาม ห้ามจิต ไม่ให้ ปรุงแต่ง
พยายาม ประคับประคอง...จิต ให้ดี
อันนี้ ท่านเรียก ว่า...
หลงอาการ ของ...จิต
หลวงปู่ดูลย์ อตุโล
เพจวัดพระธาตุขุนบง
Image by Nennieinszweidrei from pixabay
คือ รู้เฉยๆ เลย
"ไอ้ตัวจิต"
มันเสกสรรอะไรขึ้นมา
ก็อย่าไปยุ่งกับมัน แค่ดูเฉยๆ
ดูมัน.....
มันมาเอง ให้มันไปเอง
ตั้งหลักอย่างเนี้ย
แค่อย่างเนี้ย ให้มันง่ายๆ นะ
รู้ซื่อๆ รู้เฉยๆ มาก็ไป มาก็ไป
อย่าไปวุ่นวายกับมันมาก
เพื่อ "ละ" นี่แหละ
ความรู้สึกว่ามีเรา ว่าเป็นเรา
เนื้อหาในจิตเนื้อหาของการปฏิบัตินะ
ต้องการให้เห็นว่า อะไรมาแล้วก็ไป
เกิดแล้วก็ดับ คือไม่ต้องไปตั้งท่ามาก
ไม่ต้องไปจดไปจ้อง ไม่ต้องไปวุ่นวาย
คือ รู้เฉยๆ เลย.
พระอาจารย์ครรชิต สุทฺธิจิตฺโต
Image by ignartonosbg from pixabay
การปล่อยวาง...
การปล่อยวาง...
ที่แท้จริงนั้น ไม่ได้เป็นผลของการบังคับ
ด้วยอำนาจของสมาธิ
ต้องเป็นผลของการรู้แจ้ง
ด้วยอำนาจของปัญญา…
จนเกิดความเบื่อหน่าย
คลายกำหนัดจากสิ่งเหล่านั้น...
ในตัวมันเอง
นี่เราเรียกว่า...ความปล่อยวาง
ท่านพุทธทาสภิกขุ
Image by Tumisu from pixabay
รู้กาย-รู้ใจตน
รู้กาย-รู้ใจตน..
เป็นการปฏิบัติเบื้องต้น..
เห็นกาย-เห็นใจตน..
เป็นการปฏิบัติขั้นกลาง..
เหนือกาย-เหนือใจตน..
เป็นการปฏิบัติขั้นสูงสุด..
อิโตมิ จัง
Image by Daniel_Calabrese from pixabay
ทุกข์ทั้งหลายในโลก
ทุกข์ทั้งหลายในโลก ล้วนมาจากความมุ่งหมายสุขให้แก่ตน
สุขทั้งหลายในโลก ล้วนมาจากความปรารถนาสุขแก่ผู้อื่น
ये केचिद् दुःखिता लोके सर्वे ते स्वसुखेच्छया ।
ये केचित् सुखिता लोके सर्वे ते ’न्यसुखेच्छया ॥१२९॥
[เย เกจิทฺ ทุขิตา โลเก สเรฺว เต สฺวสุเขจฺฉยา ฯ
เย เกจิตฺ สุขิตา โลเก สเรฺว เต ’นฺยสุเขจฺฉยา ๚๑๒๙๚]
โพธิจรรยาวตาร, ปริจเฉทที่ ๘
ธยานปารมิตา, โศลก ๑๒๙;
รจนาโดย พระศานติเทวะ คริสต์ศตวรรษที่ 10
Image by NoName_13 from pixabay
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)