การฝึกฝนที่แท้จริง...
คือการอยู่กับความจริงของชีวิตที่ดำเนินไป
กิจวัตรตลอดวัน เห็นใจที่พูดไม่หยุด (คิด)
และเห็นสิ่งที่หยุด (เพียงแค่รู้)
ในขณะที่ใจกำลังพูด (คิด)
การเดินทาง แห่งจิตวิญญาณ
Image by kucukgulberkan from pixabay
ผลของการปฏิบัติธรรม จะไม่มีวันเสื่อมลง ...
ไม่ว่าจะเพียรพยายามทำการงานทางโลก
สักเพียงไร ก็ไม่มีวันจบสิ้น
ทว่าหากพากเพียรปฏิบัติธรรม
สิ่งที่ทำจะจบสำเร็จได้อย่างรวดเร็ว
ไม่ว่าการกระทำในสังสารวัฏ จะสวยงามเพียงไร
ก็ล้วนแต่จบลงด้วยความเสื่อมสูญเสมอ
ทว่าผลของการปฏิบัติธรรม
จะไม่มีวันเสื่อมลง
...
เราได้ซึมซาบกรรม กิเลส และพลังนิสัย
ตั้งแต่อดีตกาลนานไกลจนไม่อาจนับจุดเริ่มต้น
สะสมพอกพูนไว้ในใจตลอดเวลา
...
เพราะตกอยู่ในอำนาจสิ่งเหล่านั้น
เราจึงหลงรับรู้สิ่งต่าง ๆ ผิดไปจากความเป็นจริง
และต้องเร่ร่อนไปในสังสารวัฏ
ไม่สามารถคาดคะเนได้ว่า
“จะได้หลุดพ้นเมื่อไร”
...
แม้จะระลึกได้ในเวลาตาย
ก็สายเกินไปเสียแล้ว
เหมือนเมื่อศีรษะขาดแล้ว
ยาจะมีประโยชน์อันใดเล่า
ดังนั้น จงรู้ซึ้งถึงความทุกข์ในสังสารวัฏ
ดำเนินบนหนทางสู่ความสงบ (พระนิพพาน)
ถนอมรักทุกชีวิตด้วยความเมตตาและกรุณา
และปฏิบัติจนดำรงมั่นในสภาวะที่
ศูนยตากับความกรุณารวมกันเป็นหนึ่งเดียวเถิด
ท่านคุรุ รินโปเช
ชญานตารา เปม่า เดเชน ฟ้าบโซ่
แปลภาษาไทย
Image by geralt from pixabay
ย่อมเป็นยวดยานของใจ
"เมตตาจะภิกขเว เจโตวิมุตติยา
อาเสวิตายะ พหุลีกะตายะฯ"
"ภิกษุทั้งหลาย อันเมตตาเจโตวิมุตตินี้
ทำให้มากแล้ว เจริญให้มากแล้ว
ย่อมเป็นยวดยานของใจ"
คำว่าเป็นยวดยานของใจนี้สำคัญมาก
เพราะเมื่อใดก็ตามที่ใจเราคุ้นเคย
ต่อการเจริญเมตตา มีเมตตาเป็นวิหารธรรม
ต่อให้เรายังต้องเวียนว่ายในวัฏสงสาร
พรหมโลกย่อมเป็นที่หวังได้
พระอาจารย์ครรชิต อกิญจโน
Image by 0fjd125gk87 from pixabay
เจริญสติไม่ต้องใช้สมอง
คำสอนของพระพุทธเจ้า ๘๔,๐๐๐เรื่อง
สรุปลงมาที่กายกับใจเรานี่เอง
เกิดสุข เกิดทุกข์ที่กายและใจ
เกิดปัญหาที่กายและใจ
ต้องมาดูที่กายและที่ใจ
ว่าเกิดอะไรกันเเน่
เจริญสติไม่ต้องใช้สมอง
ใช้ความคิด เหตุผล
แค่รู้สึกตัวอยู่กับอิริยาบถ
ที่เกิดขึ้นตรงนั้น
เอาความหลงมาเป็นเหตุปัจจัย
ให้เกิดความรู้สึกตัว
รู้ทันความหลง
วิธีคือเอาสติมาตั้งไว้ที่กาย
ยกมือสร้างจังหวะ เดินจงกรม
หายใจ กะพริบตา เคลื่อนไหวให้รู้
อย่าไปกลัวหลง อย่าไปกลัวผิด
รู้ไปตรงๆ ซื่อๆ รู้สึกตัวแล้ว
มันจะอยู่เหนือสุข เหนือทุกข์
หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ
Image by alllessandro_ from pixabay
ต่างกันตรงที่ “รู้” กับ “ไม่รู้” เท่านั้น
การปฏิบัติธรรมกับไม่ปฏิบัติธรรม
มันก็ต่างกันตรงที่ “รู้” กับ “ไม่รู้” เท่านั้น
ไม่ได้ต่างกัน เพราะเราไปทำให้เกิดความต่างขึ้น
ถ้ายังทำ ให้เกิดความต่างขึ้นระหว่างการปฏิบัติ
กับไม่ปฏิบัตินั้น เรียกว่านักสร้างภาพ
ตอนไม่ปฏิบัติเป็นคนหนึ่ง
พอเข้าลู่จงกรมก็เป็นอีกคนหนึ่ง
กลายเป็นนักแสดงไป
ถ้าแสดงเก่งก็เป็นคนดี
ก็ทุกข์แบบคนดี
ให้เรารู้เท่าทันนักสร้างภาพด้วย
อ.สุภีร์ ทุมทอง
Image by dimitrisvetsikas1969 from pixabay
เรียกว่าปัญญาชอบในวิปัสสนา
..เมื่อหลานๆ เห็นภัยในวัฎฎสงสารอย่างเต็มที่
แล้วมันก็เป็นผู้มีวาสนาอยู่ในตัว
สามารถทำตัวให้พ้นทุกข์ในปัจจุบันชาติได้โดยแท้
เพราะคนเรา เมื่อเห็นทุกข์ เป็นหลักของหัวใจแล้ว
นั่นก็คือ ตัวศีล สมาธิ ปัญญานั่นเอง
เมื่อเห็นอยู่เนืองๆ ติดต่ออยู่ไม่ขาดสาย
ก็เรียกว่าภาวนาอยู่ไม่ขาดสาย
เป็นข้อวัตรของจิตใจที่ชอบด้วย
หนักเข้า ก็เบื่อหน่ายคลายเมาในวัฎ สงสาร
แบบเย็นๆ รอบครอบ
เรียกว่าปัญญาชอบในวิปัสสนา..
หลวงปู่หล้า เขมปตฺโต
Image by Venrike from pixabay
เราจะต้องรู้แจ้งตัวเองให้เห็นชัด แล้วก็เบื่อหน่ายตัวเอง
..ในโลกนี้ทั้งหมดแล้ว
เรารักสิ่งใดชอบสิ่งใด
สิ่งนั้นก็คือรักตัวเองชอบตัวเองนั่นเอง
การเบื่อหน่ายโลกนี้ให้หมด...
ถ้าเราไม่คลายความยินดีในตัวเองออกได้
ไม่มีทางเลย
ถ้าเราจะให้จิตเบื่อหน่ายคลายโลก
หรือคลายอารมณ์ของโลกออก
เราจะต้องรู้แจ้งตัวเองให้เห็นชัด
แล้วก็เบื่อหน่ายตัวเอง
ซึ่งเป็นต้นเหตุของปัญหา...
เบื่อหน่ายในที่นี้ไม่ใช่ไม่อยากเห็นจงเกลียดจงชัง
แต่เป็นการทำให้เห็นแจ้งขันธ์ ๕
แล้วละความยินดีในตน
ถอนความยึดมั่นขันธ์ ๕
พระอาจารย์จรัญ ทักขญาโณ
Image by jeonsango from pixabay
เรารักสิ่งใดชอบสิ่งใด
สิ่งนั้นก็คือรักตัวเองชอบตัวเองนั่นเอง
การเบื่อหน่ายโลกนี้ให้หมด...
ถ้าเราไม่คลายความยินดีในตัวเองออกได้
ไม่มีทางเลย
ถ้าเราจะให้จิตเบื่อหน่ายคลายโลก
หรือคลายอารมณ์ของโลกออก
เราจะต้องรู้แจ้งตัวเองให้เห็นชัด
แล้วก็เบื่อหน่ายตัวเอง
ซึ่งเป็นต้นเหตุของปัญหา...
เบื่อหน่ายในที่นี้ไม่ใช่ไม่อยากเห็นจงเกลียดจงชัง
แต่เป็นการทำให้เห็นแจ้งขันธ์ ๕
แล้วละความยินดีในตน
ถอนความยึดมั่นขันธ์ ๕
พระอาจารย์จรัญ ทักขญาโณ
Image by jeonsango from pixabay
มันต้องยึดในตัวหลักปฏิบัติ
ถ้าโยมปรารถนาต้องการจะไปทางใดก็ตาม
โยมต้องดับความอยากนั้นก่อน
ดับความฟุ้งซ่านรำคาญใจ หยุดคิด...
ลงมือทำ คือ "วางทุกตำรา"
.
เมื่อเราอ่านตำราแล้ว เข้าใจแล้ว
เราก็ต้องวางตำราเพื่อจะปฏิบัติ ใช่หรือไม่..
ดังนั้นอย่าให้ตำราทั้งหลายเข้าไปอยู่ในหัว
ในความคิดทั้งหลาย
เพราะมันจะเกิดการปรุงแต่งแห่งจิต..
จะเกิดการ "อุปาทาน"
ดังนั้นโยมต้องวางทุกอย่าง
แต่เมื่อใดโยมประพฤติปฏิบัติไปแล้ว
แล้วโยมเห็นตามที่ว่ามันเกิดขึ้น
ไปตรงกับตำรานั้นแล
ความเชื่อความศรัทธามันก็จะบังเกิด
เพราะตำรานั้นก็เหมือนเข็มทิศ
ที่จะพาโยมเดินไป ถ้าเดินไปแล้วไม่ตรงตำรา..
มันจะเกิด “ตัวรู้" ขึ้นมาเอง
ตำราจะผิดจะเพี้ยนมันก็จะบ่งบอกได้
ถ้าเราไปยึดตำราเสียแล้ว
ไอ้สภาวะการยึดนี้แล เราจักไม่รู้จริงได้
มันต้องยึดในตัวหลักปฏิบัติ เข้าใจมั้ยจ๊ะ
สมเด็จพระพุฒาจารย์ โต พรหมรังสี
Image by jeonsango from pixabay
ที่มา : เพจธรรมะมหัศจรรย์ ตามรอยธรรมสมเด็จโต สถานปฏิบัติธรรมพรหมรังสี
การปล่อยวางที่แท้จริง
การปล่อยวางที่แท้จริงนั้น
ไม่ได้เป็นผลของ “การบังคับ”
ต้องเป็นผลของ “การรู้แจ้ง” ในสิ่งเหล่านั้น
จนเกิดความเบื่อหน่าย
คลายกำหนัดจากสิ่งเหล่านั้น
ท่านพุทธทาสภิกขุ
Image by giselaatje from pixabay
มันพ้นจากทั้งสองสิ่งแล้ว
ความทุกข์ที่สุดอย่างหนึ่ง คือ
การดิ้นรนหาความสุข
และการพยายามขจัดความทุกข์
ดิ้นรนหรือขจัด
เพื่อจะหลุดพ้นจากอะไรสักอย่าง
แต่
เมื่อไหร่เห็นผู้ดิ้นรนผู้หลุดพ้น นั้นไม่ใช่เรา
จะสุข จะทุกข์ สงบ หรือ ไม่สงบ
มันพ้นจากทั้งสองสิ่งแล้ว
จะหาอะไร จะต้องการอะไร
คำว่า อิสระ โดยไม่ต้องเอ่ยมาซักคำ หรือ พยายามหา
พระอาจารย์ปกรณ์นันทน์ ฐิตธัมโม
Image by felix_merler from pixabay
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)