โอวาทธรรม พระอริยเจ้า

แดนดับของตัณหาคือการวาง

การปฏิบัติ พวกเราอย่าเข้าไปยึด ไปหมาย

อย่าเข้าไปเป็นเจ้าของความสุขหรือความทุกข์เลย

ปล่อยไปตามเรื่องของมัน

ถ้าพวกเราเข้าไปยึดถือมันก็เป็นตัณหา

แดนเกิดของตัณหา ก็คือความอยาก

แดนดับของตัณหา ก็คือการปล่อยลง วางลง

ให้คงเหลือไว้แต่ความว่างนั้นเอง

หลวงปู่คูณ สิริจันโท

เวลาเจริญสติ เราจึงควรวางใจให้เป็นกลาง เพราะถ้าเพ่งเข้าในเมื่อไร ใจอาจจะสงบ แต่เป็นความสงบเพราะไม่รับรู้อะไร เหมือนกับเก็บตัวอยู่ในห้องก็รู้ว่าสงบ แต่ที่จริงเพราะปิดใจไม่ให้รับรู้อะไร เหมือนกับเก็บตัวอยู่ในห้องก็รู้ว่าสงบ แต่เมื่อสร้างความรู้ตัว รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับกายกับใจ รู้โดยไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ไม่ได้เอาความสงบ เพราะความสงบมันไม่จีรังยั่งยืน มันขึ้นกับสิ่งแวดล้อม แต่ถ้าเรารู้แล้ววางๆ ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน ก็สามารถสงบได้ทุกที่..

พระไพศาล วิสาโล

เรียนรู้จากความไม่ดีของตน

อะไรทุกสิ่งทุกอย่าง

ถ้าเห็นโทษจริง ๆ แล้ว

เราจึงถอนตัวออกมาได้

ถ้าไม่เห็นโทษจริง ๆ

ก็ไม่สามารถจะถอนตัวออกได้

...ตัววิชชานี้แหละมันคลอดออกมาจากตัวอวิชชา

ตัวรู้นี้มันจะคลอดออกมาจากความไม่รู้

ตัวสะอาดมันจะคลอดออกมาจากตัวสกปรก

มันเป็นอย่างนี้

หลวงปู่ชา สุภัทโท

ละโลภ โกรธ หลงได้ ก็เห็นนิพพาน

ถ้าใครละความโลภ ความโกรธ ความหลง หรือกำจัดความโลภ ความโกรธ ความหลงเสียได้ ผู้นั้นจะพบเห็นพระนิพพาน พระนิพพานอยู่เหนือความโลภ โกรธ หลง ท่านว่าอย่างนี้... บางคนถ้าจะละมันออกไปก็ยังเสียดายมันอยู่ ถือว่ามันเป็นมิตรที่ดีต่อเราอยู่ ไม่ยอมให้มันตีตัวจากเราเลย อันนี้ก็ได้ชื่อว่า เราโง่กว่ากิเลส ปล่อยให้กิเลสเป็นนายเรา

หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ

ไม่อยากมีเวร ต้องตัดอารมณ์

เราไม่อยากเป็นกรรมเป็นเวร เราต้องตัด ตัดอารมณ์น่ะล่ะ

ให้อยู่ในที่รู้ อยู่ตรงไหน แล้วเราก็เพ่งอยู่ตรงนั้น

หลวงปู่ฝั้น อาจาโร

มีกิเลสจึงมีความรู้แจ้ง

แม้บัวจะเกิดจากโคลนก็ดี แม้รากเหง้าของบัวจะอยู่ในโคลนในน้ำก็ดี แต่สุดท้ายดอกมันอยู่เหนือน้ำ ชูช่อเบ่งบานที่เรียกว่าบัวพ้นน้ำ มนุษย์สัตว์ก็เหมือนกัน แม้เราจะเกิดจากตัณหา อวิชชา มายาอะไรก็ตาม แต่ในที่สุดมนุษย์ก็หลุดพ้นได้จากโคลน

พระอาจารย์สมชาติ ธมฺมโชโต

ไม่มีประโยชน์ที่จะแสวงหานอกตัว

..ไม่มีประโยชน์ ที่จะแสวงหาออกไปนอกตัวเอง

ผลที่สุด ท่านก็ต้องกลับมาเผชิญหน้า

กับสภาวะที่แท้จริง ของตัวท่านเอง

ตรงนี้แหละ ที่ท่านจะเข้าใจธรรมได้.....

หลวงปู่ชา สุภัทโท

ถ้าคิดถึงพระเหมือนคิดถึงแฟนได้

ถ้าเราคิดถึงพระได้เหมือนคิดถึงแฟนเมื่อไร แสดงว่าจะดีแล้ว

หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ

เวลาทำบุญ อย่าห่วงบุญ

มีโยมคนหนึ่งมาทำบุญที่วัดกลางชูศรีเจริญสุข แล้วก็ไปกราบหลวงปู่ หลวงปู่ยื่นกระป๋องแป้งให้ แล้วบอกให้โยมคนนั้นให้เอาไปโรยให้หมาขี้เรื้อนในวัดตัวหนึ่ง แล้วท่านก็บอกว่า

“หมาตัวนี้ มันเคยเป็นคนสร้างวัดมาก่อน มันเคยเป็นเจ้าของวัด มันรักวัดมาก ใครมาทำให้วัดสกปรกมันจะเห่า”

ขนาดเป็นหมาก็ยังรักวัดอยู่ ห่วงและหวงวัด หญิงคนนั้นก็เลยคิดว่า หลวงปู่คงให้สติว่า

“เวลาทำบุญ ก็อย่าห่วงบุญของตนเอง”

หลวงปู่บุดดา ถาวโร

นิพพาน เราตั้งใจไว้ก่อน

เหมือนกับ คนขึ้นยอดไม้

เธอขึ้นต้นไม้ ตั้งใจเราจะขึ้นให้สุดยอด

ถ้าบังเอิญ เราตั้งใจขึ้นสุดยอด

แรงมันไปไม่ถึง มันก็ต้องไปถึงกิ่งใดกิ่งหนึ่ง

เป็นที่พักจนได้ ถ้าเราตั้งใจต่ำ

ดีไม่ดีมันขึ้นไม่ถึงเลย

หลวงปู่สด