การรักษาศีล ต้องสังวรในอินทรีย์ ๕

การรักษาศีลนั้น ต้องสังวรในอินทรีย์ ๕ 

เช่น ตาเห็นรูปก็ไม่ยินดีในรูป 

ได้กลิ่นของหอมก็รู้ทันว่านี่ของหอม 

ถ้าได้กลิ่นเหม็น ก็ควรพิจารณาตนในตน 

ไม่ติชมเรื่องอาหาร จืดมีน้ำปลาก็เติมได้ 

ไม่มีก็ไม่ต้องเรียกร้องเอา บริโภคตามมีตามเกิด

คุณแม่บุญเรือน โตงบุญเติม 

จิตเหมือนวอก (ลิง)

จิตไม่มีตนมีตัว จิตเหมือนวอก (ลิง) นี่แหละ 

แล้วแต่มันจะไป บังคับบัญชามันไม่ได้  

แล้วแต่มันจะปรุงจะแต่ง บอกไม่ได้ ไหว้ไม่ฟัง 

เพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าให้วางมันเสีย อย่าไปยึดถือมัน 

หลวงปู่ขาว อนาลโย

พระอรหันต์ไม่มีพุทโธ ธัมโม สังโฆ

          พระอรหันต์นั่นนะ ท่านไม่มีพุทโธ ธัมโม สังโฆ ดอก...คือ พ้นจากอุปาทาน นั่งอยู่นิพพาน นอนอยู่นิพพาน นิพพานไม่ใกล้ไม่ไกล เมื่อถอนอุปาทานแล้ว ใจเป็นนิพพาน คือ พระอรหันต์ไม่มีพุทโธ สังโฆ 
ท่านพอแล้ว..เฉยจากรูป เฉยจากเวทนา เฉยจากสัญญา เฉยจากสังขาร เฉยจากวิญญาณ จึงเป็นนิพพาน 
เมื่อจิตเป็นนิพพานแล้ว ชาติ เกิดไม่มี ชราธมฺโม ไม่มีแก่ พยาธิ ความเจ็บไม่มี มรณ ความตายไม่มี

                                                                                                หลวงปู่ตื้อ อจลธัมโม 

เราถูกความแก่ เจ็บ ตาย คาดโทษ

          พวกเราถูกความแก่ เจ็บ ตาย คาดโทษไว้แล้ว จงรีบแก้ไขตัวเองซี่! เกิดเป็นทุกข์ เจ็บเป็นทุกข์ ตายเป็นทุกข์ จะเอาอีกหรือ? หือ?

                                                                                                 หลวงปู่บุดดา ถาวโร

สุขทางโลกคือไฟและยาพิษ

เราบอกกับตัวเองว่า อยากได้ความสุข

แต่เราก็โดดเข้าไปสู่กองไฟร้อน

เรารู้ว่าสิ่งนั้นๆ เป็นยาพิษ 

แต่เราก็ดื่มมันเข้าไป

นี่แหละ เป็นการทรยศต่อตัวเอง..

ท่านพ่อลี ธัมมธโร

ผู้ไม่ระวังรักษาในอารมณ์ ๕

“ยาพิษ” ไม่ได้เป็นโทษอยู่ที่ยา 

มันเป็นโทษที่ตัวเราเองหรือผู้ที่กินเข้าไป 

เพราะ “ความโง่” คือ อวิชชา ไม่รู้จักพิจารณาว่า 

สิ่งใดดีหรือชั่ว คือไม่รู้เท่าทันในอารมณ์ ๕

“อินทรีย์สังวร” ก็คือ ให้ระวังอารมณ์ ๕ ที่ผ่านเข้ามา 

ผู้ไม่ระวังรักษาในอารมณ์ ๕ เรียกว่า ศีลไม่บริสุทธิ์ 

นี่เป็นศีลของผู้มีจิตชั้นสูง 

ส่วนศีล ๕ นั้น คนพาลหรือบัณฑิตก็ทำได้

ท่านพ่อลี ธัมมธโร

การให้อภัย...

           การให้อภัย มิได้หมายถึงการลืมเหตุการณ์ที่เจ็บปวด แต่หมายถึงการไม่ยอมให้เหตุการณ์เหล่านั้นมาทำร้ายเรา

                                                                                                     พระไพศาล วิสาโล

ผู้ที่ทิ้ง ท่านจึงเบา

ผู้ที่ทิ้ง ท่านจึงเบา

ผู้ไม่เอา ท่านจึงสบาย

คุณแม่จันดี โลหิตดี

พึงพิจารณากายเป็นธาตุสี่

          กายเรานี้เป็นแต่เพียงธาตุสี่ ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตน ไม่ใช่สัตว์ บุคคล เรา เขา ผู้ปฎิบัติยึดหลักอันนี้ภาวนาบ่อยๆ พิจารณาให้มากๆ พิจารณาย้อนกลับไปกลับมา จิตจะค่อยๆ ก้าวเข้าสู่ภูมิรู้ ภูมิธรรม เป็นลำดับๆ ไป 

                                                                                                หลวงปู่เสาร์ กันตสีโล

สุดท้ายให้ว่าง นั่นแหละปัญญา

เรียนรู้สุขและทุกข์ และก็รู้ไม่สุขไม่ทุกข์ ที่สุดให้วาง สุดท้ายให้ว่าง นั่นแหละปัญญา

พระอาจารย์สมชาติ ธมฺมโชโต