ข้อคิดเมื่ออยู่วัด

          อยู่วัด..สำคัญที่สุดอย่าไปตั้งความหวังกับคน สถานที่ดีแค่ไหนก็ตาม ครูบาอาจารย์ดีแค่ไหนก็ตาม คนรอบข้างก็ยังเป็นคนอยู่ ถ้าไปคิดว่าวัดดีแล้วคนต้องดี คิดว่าครูบาอาจารย์ดีแล้วเขาต้องดี เดี๋ยวก็อกหักดังกร๊อบ ในเมื่อคนจะอยู่ที่ไหนก็ยังเป็นคน ก็อยู่ที่เราว่าเราปล่อยวางได้มากเท่าไร สรุปง่าย ๆ ว่าอย่ายุ่งกับเรื่องของคนอื่น ทำหน้าที่เราให้ดีที่สุดก็จบ จะได้ดูว่าเราเองปล่อยวางสักกายทิฐิได้มากเท่าไร? ตัวกูของกู มานะยังมีเยอะไหม? ถ้าไม่มีก็อยู่สบาย ถ้ามีก็กระแทกอยู่เรื่อย

                                                                                               หลวงพี่เล็ก สุธมฺปญฺโญ

คนรู้แจ้งต้องดูความคิด

         คนส่วนมากเข้าใจปัญญา เพียงรู้จำรู้จักเท่านั้น น้อยคนรู้แจ้ง รู้จริง คนที่จะรู้แจ้งรู้จริงนั้น ต้องมีความพยายามอยู่เสมอ ไปไหนมาไหน ก็ดูความคิดตัวเองอยู่เสมอ เข้าห้องน้ำห้องส้วม ทานอาหารก็ดูความคิดเสมอ เมื่อดูมาก ๆ เหมือนแมวคอยจ้องจับหนู เมื่อความคิดมันปรากฏ สติหรือปัญญามันจะเห็นแจ้งทันที อันนี้เรียกว่า ปัญญากำจัดกิเลสอย่างละเอียด...จะรู้จักทุกศาสนา ศาสนาไหน สอนเรื่องอะไรมันจะเห็นเอง เข้าใจเอง ไม่ว่าจะเป็น ฮินดู สอนเราก็เข้าใจ คริสต์สอนก็เข้าใจ ที่เราไม่เข้าใจ เพราะเราไปจดจำ ตำรามันเป็นประวัติศาสตร์ชนิดหนึ่ง บัดนี้เรามาศึกษาที่ตัวเรา ไม่ต้องไปศึกษาที่ตำรา ของจริงมันอยู่ที่เรา หนังสือตำรามันเป็นเพียงคำพูดของคนนั้นคนนี้เท่านั้น  

                                                                                                    หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ

สมาธิ-วิปัสสนา

สมาธิทำให้เกิดปัญญา การเจริญวิปัสสนา คือ การนำปัญญามาใช้

หลวงปู่ดูลย์ อตุโล 

ความสบายใจอยู่ที่การยอมรับ

ความสบายใจไม่ได้อยู่ที่การพยายามทำทุกสิ่งให้ได้ดั่งใจ

แต่อยู่ที่การยอมรับว่าไม่มีอะไรจะได้ดั่งใจเราทั้งหมด

ชยสาโรภิกขุ

นอกไม่เข้า ในไม่ออก

การภาวนาทุกอย่าง

“นอกไม่เข้า ในไม่ออก”

สติตั้งมั่นทำความระลึกรู้จิต

พระอาจารย์สมชาติ ธมฺมโชโต

คนชั้นยอด ต้องอ่อนน้อม

ยอดไม้ เป็นส่วนที่อ่อนของต้นไม้ แต่อยู่ยอด

โคนไม้ เป็นส่วนที่แข็งของต้นไม้ แต่ก็อยู่แค่โคน

ฉะนั้นใครอยากเป็นคนชั้นยอด ต้องเป็นคนอ่อนน้อม

อ่อนน้อมทางกาย อ่อนหวานทางวาจา และอ่อนโยนทางจิตใจ

หลวงปู่บุญกู้ อนุวฑฺฒโน

ความก้าวหน้าของวิปัสสนาญาณ

          ความก้าวหน้าของวิปัสสนาญาณ คือ เมื่อกิเลสเข้ามาในดวงใจหรือดวงจิตของเรา เราสามารถรู้เท่าทันมัน แล้วรู้ว่ามันขังอยู่ในใจของเรานานแค่ไหน คือ เรารู้เท่าทันมันตลอด จากนั้นกิเลสสามารถตกลงไปได้ไวที่สุด พูดง่ายๆ คือ เมื่อกิเลสเข้ามาปุ๊ป แล้วมันตกลงไปจากใจได้ไวที่สุด นี่จึงเรียกว่าความก้าวหน้าของด้านวิปัสสนาญาณในระดับต้นโดยการอาศัยสติ สติจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

                                                                                     พระอาจารย์ยุคลธรณ์ ธัมมปุตโต

ทำบุญด้วยจิตผ่องใสจึงได้บุญ

จะเดิน.. นั่ง.. กิน.. แม้แต่ตอนนอน ภาวนาไว้ อย่าได้ขาด..

ปฏิบัติ ทุกลมหายใจเข้าออก ทรงอารมณ์ดีดี 

อย่าให้กระแสไม่ดี เข้ามากระทบ...

การบันทึกบุญอยู่ที่อารมณ์ หากอารมณ์ดี

ก็จะบันทึกบุญได้ตลอด หากอารมณ์ไม่ดี

จะบันทึกบุญไม่ได้เลย...

หลวงตาม้า(วรงคต) วิริยธโร

ทางโลกกับทางธรรม

ในทางโลก การได้มามากๆ 

เป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนา

แต่ในทางธรรม การสละสิ่งที่มีมากๆ 

ให้หมดไป แม้แต่สิ่งละเอียดอ่อน 

ภายในใจได้ … ท่านว่า ประเสริฐสุด

หลวงปู่จันทร์ศรี จันฺททีโป

อย่าให้จิตส่งออก

เมื่อจิตคอยจะเตลิดออกไปข้างนอก 

เช่น คอยไปคิดนอกตัว ก็พยายามสำรวจให้จิตมารู้อยู่ในตน คือให้มาอยู่ที่กายที่ใจ 

ให้เข้ามารับรู้รับทราบอยู่ในตัวเองไว้ ถ้าส่งจิตออกนอกตัวเมื่อไหร่ 

ก็ถือว่าเผลอแล้วไม่ถูกแล้ว ยิ่งถ้าจงใจปล่อยจิตคิดออกไปเอง 

ตั้งใจออกไปเองอย่างนั้นก็ยิ่งไปกันใหญ่ แต่ถ้าเมื่อได้สติขึ้นมาก็ต้องกลับเข้ามา 

น้อมเข้ามา โอปะนะยิโก คือ พึงน้อมเข้ามาใส่ตน รู้ในตน 

พระอาจารย์สุรศักดิ์ เขมรังสี