โอวาทธรรม พระอริยเจ้า

พระธรรมอยู่ที่ไหน

ธมฺโม จ วินโย จ พระธรรมอยู่ที่ไหน

เดิมทีอยู่ที่กายพระพุทธเจ้า ที่ใจพระพุทธเจ้า

น้อมเข้ามาในกายของเรา ก็เป็นตัวเดียวกันนั่นแหละ

พระธรรมที่ใจของเรา วินัยก็ที่ใจของเรา

ธรรมนั้นคืออะไร รูปก็พระธรรม เวทนาก็พระธรรม

สัญญาก็พระธรรม วิญญาณก็พระธรรม

ตาก็พระธรรม หูก็พระธรรม จมูกก็พระธรรม

ปากก็พระธรรม กายก็คือพระธรรมนั่นแหละ

หลวงปู่ตื้อ อจลธัมโม

ทำบุญเพื่อทำลายโลภะ โทสะ โมหะ

การปฎิบัติธรรมะก็ดี การให้ทานก็ดี การรักษาศีลก็ดี

มีจุดสำคัญอยู่ที่การจะมาทำลายโทสะ

ทำลายโมหะ ทำลายโลภะ นี่เอง

ถ้าทำบุญ ให้ทาน รักษาศีล ไม่มุ่งมาที่จุดนี้แล้ว...

ก็แสดงว่าคนๆ นั้นยังไม่รู้จริง

แต่ถ้าคนใดแม้จะไม่เคยให้ทาน ไม่เคยรักษาศีล

แต่การอยู่ การกิน การนั่ง การนอนของเขา

มีจุดมุ่งหวังที่จะมาทำลายโทสะ

ทำลายโมหะ ทำลายโลภะ

นี้แสดงว่าคนผู้นั้นแหละ

เข้าใจในคำสอนของพระพุทธเจ้า

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ

การทำบุญสร้างบารมี ก็เหมือนกับเก็บตุนสเบียง เก็บตุนอาวุธยุทโธปกรณ์ไว้บนเรือ แต่หากมุ่งเพียรปฏิบัติโดยขาดอธิษฐานบารมี ก็เปรียบดั่งเรือที่ลอยลำอยู่กลางทะเล บนเรือมีความพร้อมทุกด้าน แต่ไม่รู้ว่าจะมีเสบียง หรืออาวุธยุทโธปกรณ์เหล่านั้นไว้เพื่ออะไร แล้วจะล่องเรือไปทิศใด จุดหมายปลายทางที่สุดของเรือคือที่ใด...อธิษฐานบารมีนั้นสำคัญ เมื่อสร้างความดีแล้ว เราต้องอธิษฐาน การอธิษฐานไม่ใช่เป็นความโลภ อธิษฐานในที่นี้หมายถึง ความมุ่งมั่นปรารถนาในที่สุดแล้ว คือตายจากร่างกายนี้ขอไปพระนิพพาน หรือต้องการบำเพ็ญโพธิญาณ เพื่อสำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าในเบื้องหน้า

หากเรามีอธิษฐานบารมี ธรรมะจะจัดสรรครูบาอาจารย์ วิชา สถานที่ กัลยาณมิตร ชีวิตจะมีจุดมุ่งหมาย จะมีแนวทาง ไม่เป็นไปตามอำนาจแห่งกรรม

พระอาจารย์ยุคลธรณ์ ธัมมปุตโต

กายไม่ใช่เรา ความนึกคิดไม่ใช่เรา

การที่จะมีสติปัญญา รู้จักความจริงของธรรมชาติของร่างกายจิตใจนี้ เราต้องทวนกระแสของจิต ทวนกระแสของกิเลส ซึ่งเคยชินอยู่กับจิตใจของเรา เคยชินอยู่กับความหลงที่คิดว่าร่างกายนี้คือเรา คือตัวตนของเรา จิตของเรานี้เคยชินกับความหลง ซึ่งคิดว่าอารมณ์ภายในจิตใจของเราเกิดขึ้นภายในจิตใจของเรา ความนึกคิดปรุงแต่งทุกสิ่งทุกอย่าง เราก็คิดว่าเป็นเรา ความทุกข์ทั้งหลายจึงเกิดขึ้นอยู่ในดวงใจของเรานี้ไม่มีที่สิ้นสุด

พระอาจารย์อัครเดช (ตั๋น) ถิรจิตโต

วิธีพิจารณาเมื่อถูกว่า

เมื่อเขามาด่ามาว่า...นินทา เสียดสีเรา ถ้าเราพิจารณาปุ๊บ เราจะเห็นได้ว่าใจเราจะโกรธก่อน ถ้าเรามีสติ เราจะเห็นว่าการโกรธมันไม่ดี แล้วทำไมเขาถึงมาว่าเรา คนที่เขามีศีล มีสมาธิ เขาจะรู้เลยว่านี่คือกรรมของเรา เราเคยทำเขามาแต่เก่าก่อน ใจของเราก็วางได้ส่วนหนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่วางจนถึงที่สุด แต่ถ้าเรารู้ว่า คนถูกว่ามันก็ตาย คนว่ามันก็ตาย แล้วมันจะเหลืออะไรให้ว่า ...เราจะไปยึดมั่นถือมั่นทำไม คำพูดที่มันไหลออกมาจากปากของคน มันจะจริงหรือไม่ มันก็เป็นธรรมดาของโลก

พระอาจารย์ยุคลธรณ์ ธัมมปุตโต