ผู้ไม่ประมาท

ธรรมะ คือ ธรรมดาสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป

เห็นเกิดเห็นดับอยู่ทุกขณะลมหายใจเข้าออก 

บุคคลนั้นจึงชื่อว่าเป็นผู้ไม่ประมาท

หลวงปู่ผ่าน ปัญญาปทีโป

วิธีฝึกจิตให้ว่าง

ถ้าเรามีสติเฝ้าดูจิตใจของเรานั้นอยู่เสมอๆ

เราก็จะเห็นอารมณ์ เห็นกิเลส

เมื่อเราเห็นอารมณ์ เห็นกิเลสภายในใจของเรา

เราก็หาอุบายปัญญา มาพิจารณาละวางอารมณ์ที่ไม่ดีออกไป

แต่ถ้ากำลังของสติไม่ตั้งมั่นพอ จิตของเรานั้นหลงไปกับอารมณ์ทั้งหลาย

ก็ให้กำหนดสมาธิภาวนา ตัดอารมณ์ที่ไม่ดีออกไปอยู่เสมอๆ

กำหนดสติ กำหนดสมาธิให้ต่อเนื่อง

เมื่อจิตของเรามีกำลัง มีสติตั้งมั่นอยู่ในปัจจุบันธรรมแล้ว

คือเห็นจิตอยู่เสมอ ก็เห็นอารมณ์ซึ่งเกิดขึ้น

เมื่อเห็นอารมณ์เกิดขึ้น ก็มีปัญญาในการที่จะพิจารณาทำลายทุกๆ ขณะจิต

ถ้าเราทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จิตใจของเรานั้นก็จะค่อยๆ ว่างจากอารมณ์ทั้งหลาย

ถึงแม้มีอารมณ์ทั้งหลายเกิดขึ้น ก็รู้จักปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นออกไปได้

มีสติ มีปัญญา รู้เท่าทันสภาวธรรมทั้งหลายทั้งปวง

ว่าอารมณ์ทั้งหลายเหล่านั้น มีความเกิดขึ้น

และมีความดับไปเป็นธรรมดาอยู่เช่นนั้น หาใช่บุคคล ตัวตน เรา เขา ไม่

พระอาจารย์อัครเดช (ตั๋น) ถิรจิตโต

ทุกข์ใจเกิดเพราะยึดมั่นอารมณ์

ถ้าจิตของเรานั้นไม่มีสติ ไม่มีปัญญา 

ที่จะรักษาจิตใจของเราแล้ว

จิตของเรานั้นก็จะยึดมั่นถือมั่นในอารมณ์ทั้งหลาย

ว่าเป็นจิตใจของเราอยู่เสมอๆ

ไม่ว่าจะมีความโลภเกิดขึ้น ก็เป็นใจของเรา

ไม่ว่าจะมีความโกรธเกิดขึ้น ก็เป็นใจของเรา

ไม่ว่าจะมีความพอใจ ความไม่พอใจ

ในรูป ในเสียง ในกลิ่น ในรส ในสัมผัส 

ก็คิดว่าเป็นใจของเรา

ไม่ว่าจะมีความกำหนัดยินดีในรูป 

ก็คิดว่าเป็นใจของเรา

ใจของเราก็เป็นทุกข์ เมื่อกิเลสเกิดขึ้นภายในจิตใจของเรา

เพราะใจของเรานั้นไม่ทราบตามความเป็นจริง

ไปยึดมั่นถือมั่นในอารมณ์ทั้งหลายว่าเป็นจิตใจของเรา

ความทุกข์ต่างๆ จึงเกิดขึ้นอยู่เสมอๆ

พระอาจารย์อัครเดช (ตั๋น) ถิรจิตโต

จิตเป็นอย่างไรก็รู้ขณะนั้น

 จิตมันเป็นอย่างไรก็รู้มันขณะนั้น

 นี่เป็นทางเดินของพระอรหันต์ทั้งหลาย

 เราอย่าไปอยาก พอจิตมันไม่ดีก็อยากให้จิตมันดี

 พอจิตมันเป็นอย่างนั้น  อยากให้เป็นอย่างโน้น

 อันนี้ท่านว่ามันเป็นกิเลสตัณหา

 ซึ่งเป็นทางตรงกันข้ามกับพระนิพพาน

 ไม่ใช่ทางปฏิบัติของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

 และของพระอรหันต์สาวก

 หลวงปู่ทา จารุธัมโม

เรารู้เท่าทุกข์ ทุกข์ก็หนีเอง

ถ้าไม่มีทุกข์ ก็ไม่ต้องปฏิบัติออกจากทุกข์ 

มันมีทุกข์ จึงปฏิบัติออกจากทุกข์

เราหนีทุกข์ หรือให้ทุกข์หนีจากเรา 

เรารู้เท่าทุกข์ ทุกข์ก็หนีเอง 

ถ้าเราไม่รู้เท่าทุกข์ ทุกข์ก็ไม่หนี

หลวงปู่บุญฤทธิ์ ปัณฑิโต

เห็นอนิจจังคือเห็นโลก

เห็นอนิจจังขณะจิตเดียว เห็นโลกทั้งโลกแล้ว เพราะโลกเต็มไปด้วยอนิจจัง

หลวงปู่หล้า เขมปตฺโต

ผู้มีปัญญา มีสมาธิ...

โย จ วสฺสสตํ ชีเว

 ทุปฺปญฺโญ อสมาหิโต

 เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย

 ปญฺญวนฺตสฺส ฌายิโน

ผู้มีปัญญา มีสมาธิ 

แม้มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว

ก็ประเสริฐกว่าผู้ทรามปัญญา ไร้สมาธิ

ที่มีชีวิตอยู่ตั้งร้อยปี

พุทธพจน์ (พุทธวจนะ)

 จากหนังสือ หลักการเจริญวิปัสนากรรมฐาน ตามแนว "สติปัฏฐาน 4"

 โดย พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรังสี)

มีสติ ฝึกภาวนา เป็นอริยทรัพย์

มีสติ ฝึกภาวนา  เป็นอริยทรัพย์ 

ติดตัวไปได้หลายหมื่นชาติ 

ส่วนทรัพย์สมบัติทางโลก 

ชาติเดียวยังเอาไปไม่ได้ 

หลวงปู่บุญฤทธิ์ ปัณฑิโต

รู้สักแต่รู้

รู้สักแต่รู้ตลอด ปฏิบัติเช่นนี้ตลอดไป

เรียกว่าทำความเพียร  เราจะพ้นทุกข์ได้ก็เพราะความเพียร

หลวงปู่บุญฤทธิ์ ปัณฑิโต

ความสุขเกิดจากการละ

เรื่องของธรรม ความสุขเกิดขึ้นจากการละไม่เกิดขึ้นจากการได้มา 

พระอาจารย์สิงห์ทอง ธมฺมวโร