แก่นสารของชีวิตเริ่มที่มีสติรักษาจิต

แก่นสารของชีวิตเริ่มต้นตรงที่มีสติรักษาจิต

เมื่อจิตกลับเข้ามาอยู่กับตัวเองได้นานขึ้น ๆ

"อารมณ์ข้างนอก" ซึ่งมันเคยมีอิทธิพลต่อจิต 

เคยครอบงำจิต บีบคั้นจิต ทับถมจิต 

มันก็ดับไปได้... สลายไปได้ ...

พระอาจารย์ครรชิต สุทธิจิตโต

อุปสรรค ปัญหา คือของขวัญ

อย่าโอดครวญว่าอุปสรรค ปัญหา เป็น “มารผจญ”

มันคือของขวัญอันเสมอภาคที่ทุกคนจะต้องได้รับ

สำหรับคนอ่อนแอเท่านั้น ที่แก้ห่อของขวัญนั้นไม่ออก

พระอาจารย์อำนาจ โอภาโส

การฝึกหัดสมาธิภาวนา คือการตั้งสติอันเดียว

การฝึกหัดสมาธิภาวนา 

คือ การตั้งสติอันเดียว ให้รู้ตัวอยู่เสมอ 

มันคิดมันนึกอะไร ก็ให้รู้ตัวอยู่เสมอ 

ยิ่งรู้ตัวชัดเจนเข้า มันยิ่งเป็น เอกัคตารมณ์ 

นั่นแหละตัวสมาธิ

หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี

ความดำริของใจเจ้าโง่

ตา หู จมูก ปาก ลิ้น กาย ใจ มิใช่กิเลส

รูป เสียง กลิ่น รส ผัสสะ อารมณ์ มิใช่กิเลส 

อายตนะนอก อายตนะใน มิใช่กิเลส

ความดำริของใจเจ้าโง่ นี้ต่างหาก 

ที่มันพาให้เกิดเป็นกิเลส

หลวงปู่จาม มหาปุญโญ

เราไม่มีหน้าที่ละกิเลส เรามีหน้าที่รู้

เราไม่มีหน้าที่ไปละกิเลส เรามีหน้าที่ไปรู้มัน

ทันทีที่รู้ ก็เหมือนมีความสว่างเกิดขึ้น

แล้วความมืดก็ดับลงทันที

โดยไม่ต้องหาทางทำลายความมืดเลย

เพราะฉะนั้น ไม่ต้องกังวลเรื่องหาทางละกิเลสนะ

หมั่นเจริญสติให้มากเข้าเถอะ

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช

เบื้องต้นของความเป็นพุทธะ

ความรู้สึกตัวหรือความรู้เนื้อรู้ตัวนี่แหละ

คือเบื้องต้นของความเป็นพุทธะ

พุทโธ, พุทธะ แปลว่า รู้, ตื่น, เบิกบาน

ถ้าเผลอ ใจเหม่อลอยอยู่

จะ รู้ ตื่น และเบิกบาน ได้อย่างไร

พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ

ถ้าเห็นว่า จิตเผลอ ก็ใช้ได้

ถ้าเห็นว่า จิตเผลอ ก็ใช้ได้..

ได้สติ ความรู้ตัว

ถ้าเห็นว่าเห็นจิตเคลื่อน ก็ใช้ได้..

ได้สมาธิ จิตตั้งมั่น

ถ้าเห็นว่า จิตเกิด-ดับ ก็ใช้ได้..

ได้ปัญญา

พระอาจารย์กฤช นิมฺมโล

มีปัญญาเต็มร้อยต้องคลายทั้งร้อย

ทางโลกทุกคนเป็นอัจฉริยะกันหมด

มีปัญญากันเต็มร้อย

แต่ในทางธรรม

มีปัญญาเต็มร้อยต้องคลายทั้งร้อย

พระอาจารย์สำราญ ธมฺมธุโร

"รู้" ตัวเดียว ตัดภพตัดชาติ

เราเอา “รู้” ตัวเดียว

จับ รู้ ตัวเดียว ..

จับ รู้ ไว้ ..

เราก็ได้กำไรตั้งหลายอย่างแล้ว

อะไรเกิดขึ้น เราไม่จับเลย

ตัดภพตัดชาติไปตั้งมากมาย

จนไม่รู้จะคณานับอย่างไร

ลุงหวีด บัวเผื่อน

เพราะคุ้นชินกับความคิด เลยไปกับความคิด

เพราะเราคุ้นชินกับความคิด เลยไปกับความคิด 

ท่องเที่ยวไปในวัฎสงสาร 

ไปเกาะเกี่ยวเอาทุกข์ เอาสุข เข้ามาตลอดเวลา 

ไม่คุ้นชินกับการรู้สึกอยู่กับกายเฉยๆ 

โดยไม่คิด ไม่ปรุงแต่ง

ไม่ท่องเที่ยวไปในวัฎสงสาร ไม่เวียนว่ายตายเกิด 

ไม่ไปเกี่ยวเอาทุกข์ เอาสุข มาเป็นของตน 

การที่เรามาปฏิบัติ ก็เพื่อทำให้เราคุ้นชิน

กับการที่ใจเป็นหนึ่งเดียวกับกาย

หลวงพ่อมหาดิเรก พุทธยานันโท