หนทางอันเอกและบริสุทธิ์

น้ำใจของสัตว์ยุ่งด้วยธาตุ ระคนอยู่ด้วยธาตุ 

ธาตุไม่มีที่สิ้นสุด แม้จิตก็ไม่มีสิ้นสุด

จิตรับธุระหมดทุกอย่าง จิตเป็นแดนเกิด 

รู้เท่าอาการของจิตได้แล้ว รู้ปกติของธาตุ

เอโก มคฺโค หนทางอันเอก 

วิสุทธิยา เป็นหนทางอันบริสุทธิ์

มีทางเดียวเท่านี้

หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต

ธรรมะที่แท้จริง ต้อง “ทิ้งเหตุ ทิ้งผล”

เรื่องธรรมะ.....ที่แท้จริงนั้น ต้อง “ทิ้งเหตุ ทิ้งผล” 

คือ ธรรมะมันสูงกว่านั้น

ธรรมะที่พระพุทธองค์ท่านตรัสรู้ ระงับกิเลสทั้งหลายได้นั้น

มันอยู่ “นอกเหตุ เหนือผล” ไม่อยู่ในเหตุ..อยู่เหนือผล

ทุกข์ .. มันจึงไม่มี สุข .. มันจึงไม่มี

ธรรมนั้น ท่านเรียกว่า “ระงับ” ระงับเหตุ ระงับผล

ถ้าพวกใช้เหตุผลอยู่อย่างนี้ เถียงกันตลอดจนตาย..

หลวงปู่ชา สุภัทโท

“สติ” คือ ผู้รู้

คำว่า “สติ” คือ ผู้รู้

คำว่ารู้ๆ คือ รู้อยู่

ไม่ปล่อยจิตไปตามอารมณ์ทุกประการ

หลวงปู่สิม พุทธาจาโร

อย่ามัวหลงฉลองวันเกิด

ให้คิดถึงความตายมากๆ

อย่ามัวหลงฉลองวันเกิด

ไม่เกิด มันไม่ตายนะ

พากเพียรอย่าให้มันเกิด

อย่าไปขวนขวายห้ามมันตาย

ให้ห้ามมันเกิดนั่น

หลวงปู่หา สุภโร

ผู้ใดไม่มีสติ ไม่มีธรรมะ

ผู้ใดไม่มีสติ ไม่มีธรรมะ

ชีวิต 100 ปีไม่ประเสริฐ

ผู้มีธรรมะเพียงวันเดียว

เพราะมีรสพระธรรม

ในหัวใจที่ได้สัมผัส

ยกมือไหว้ตัวเองได้ คุ้มค่าแล้ว

หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ 

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็อยู่ที่นั่น

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นจริงหรือเปล่า

แท้จริงความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็อยู่ที่นั่น

เมื่อกำลังพยายามอยู่ ก็ต้องอยู่กับความพยายาม

คือรู้ว่ากำลังพยายามอยู่ อย่าไปมุ่งที่ผลสำเร็จ

อย่าไปมุ่งที่ผลของความพยายาม เพราะยังมาไม่ถึง

พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ

อย่าให้มันปรุง

ใจมันหยุดนึกหยุดคิด มันสบายจริงๆ

ไม่มีเรื่องร้อนมาปรุงตัวเอง

นั่งสบาย นอนสบาย เป็นเสรีเต็มตัว

กิเลสมันปรุงออกไป มันร้อน

พอเห็นหน้ามันมาก็รู้ทันที พอแล้วๆ

ตัวเองสอนตัวเอง รู้เท่าเอาทัน 

อย่าให้มันปรุง

หลวงปู่ท่อน ญาณธโร

มีพุทธะอยู่ในใจ

ใครก็ตามมีสติสัมปชัญญะ

ควบคุมความรู้สึกนึกคิด

ของตนเองอยู่ตลอดเวลา

ทำความรู้สึกให้สำนึกผิดชอบชั่วดี 

อยู่ในจิตใจตลอดเวลา

ผู้นั้นได้ชื่อว่า มีพุทธะอยู่ในใจ

หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

หมั่นดูใจ สติจะว่องไวปราดเปรียว

เพียงแค่หมั่นดูใจของตนอยู่เสมอ ทำอะไรใจก็อยู่กับสิ่งนั้น 

ใจลอยไปไหน ก็รู้ แล้วกลับมาอยู่กับสิ่งนั้น 

ทำบ่อยๆ สติก็จะว่องไวปราดเปรียว 

ช่วยคุ้มกันใจ ไม่ให้อารมณ์ใดๆ ครอบงำ 

เพียงเท่านี้ ความสงบเย็น โปร่งโล่งเบาสบาย 

จะกลายเป็นเรื่องง่าย 

แม้รอบตัววุ่นวายเพียงใดก็ตาม

พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล

สงบก็รู้…จบ ไม่สงบก็รู้…จบ

ถ้าหากว่าเราสามารถทำจิตให้เป็นกลาง

ระหว่างความสงบและความไม่สงบ 

เราก็จะกลับมาหาใจของเราคือผู้รู้ 

ให้รู้แล้วจบ รู้แล้วจบ สงบก็รู้…จบ ไม่สงบก็รู้…จบ 

เมื่อจิตเป็นอย่างนี้ สภาวะปกติของจิตก็จะเกิดขึ้น ...

กลายเป็นว่าไม่สงบเราก็ปล่อย สงบเราก็ปล่อยวาง 

จึงไม่มีอะไรเป็นศัตรูกับอะไรทั้งนั้น 

หมดความปรารถนา หมดความต้องการ 

จึงรู้แล้ว “สักแต่ว่ารู้” เพราะไม่มีตัวตนของเราไปบังคับ 

ลุงหวีด บัวเผื่อน