การปฏิบัติต่อจิตใจ คือ “การสอดรู้อาการของจิต”
ที่ส่งออกไปสู่อารมณ์ต่างๆ ด้วยสติปัญญา
เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับผู้ปฏิบัติ นี่คือการเรียนเพื่อรู้ตัวเองโดยเฉพาะ
หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
อายตนะเป็นเครื่องวัดจิต
อายตนะทั้งหลาย เป็นเครื่องวัดจิตของตนได้อ
เมื่ออายตนะ มากระทบจิตของเรา เราหวั่นไหวหรือไม่
เมื่อหวั่นไหวมาก ก็แสดงว่า มีสติน้อย
มีธรรมเป็นเครื่องอยู่ ก็ยังน้อย
เมื่อหวั่นไหวน้อย หรือไม่หวั่นไหวเสียเลย ก็แสดงว่า มีสติมาก
มีธรรมะเป็นเครื่องอยู่มาก แล้วรักษาตัวได้
หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี
ดับทุกข์ด้วย ๓ ไม่
ดับทุกข์ด้วย ๓ ไม่
“ไม่ฝืนธรรมชาติ
ไม่ลุอำนาจความโกรธ
ไม่โลดแล่นไปตามความอยาก”
หลวงปู่สาม อกิญจโน
คนพาลเดือดร้อนด้วยเหตุ 2 อย่าง
คนพาล ไม่พิจารณาเห็นตามความเป็นจ
ย่อมเดือดร้อนด้วยเหตุ ๒ อย่าง คือ
มีใจฟูขึ้นเพราะเหตุแห่งสุข
มีใจฟุบลงเพราะเหตุแห่งทุกข
(๒๖/๓๘๒) พระโคทัตตเถรคาถา
ระวังอย่าให้ความดีกัดเจ้าของ
หากให้ทาน รักษาศีล บำเพ็ญภาวนาแล้วกิเลสไม่ได้
มีความยึดติดถือมั่นในตัวตน
หรือพูดให้ถูกต้องกว่านั้นก
ความดีนั้น หากทำไม่ถูก วางใจไม่เป็น
มันก็เป็นโทษแก่ตนเองได้
ท่านอาจารย์พุทธทาสจึงเตือน
“ระวังอย่าให้ความดีกัดเจ้า
พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล
การฝึกสติไม่ใช่ว่าจะต้องเห็นทุกก้าว
การฝึกสติไม่ใช่ว่าจะต้องเห็นทุกก้าว เห็นทุกก้าว ไม่เห็นทุกก้าวไม่สำคัญ สำคัญที่เราตั้งใจฝึก เผลอแล้วแล้วไป ระลึกได้เอาใหม่ ถ้าเราจะตั้งให้เห็นทุกก้าวเดี๋ยวมันจะเครียดนะ เพราะมันเอาตัวเข้าไปทำ การฝึกสติไม่ใช่การฝึกเอาตัวเข้าไป ถ้าฝึกเอาตัวเข้าไป เป็นของกูตัวกูเมื่อไรมันเครียด ต้องมีอุบายฝึกมัน
พระอาจารย์วิชัย กัมมสุทโธ
จิตบริสุทธิ์เพราะคลายยึดถือตัวตน
จิตเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
การที่บุคคลจะทำจิตให้บริสุ
จะต้องคลายความยึดถือในตัวต
ท่านพ่อลี ธัมมธโร
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)