โอวาทธรรม พระอริยเจ้า

งานของศาสนาดีกว่างานทางโลก

งานทางโลก ทำไร่ ทำนา หลายร้อยปี

ทำแล้ว ก็ตกเป็นของคนอื่นหมด

ส่วนงานทางศาสนา เช่น ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา

เพียงแม้เล็กน้อย ชั่วครู่ยามต่อวัน

กลับให้กุศลเป็นผลบุญ อยู่นานตั้งกัปทีเดียว

หลวงปู่หลุย จันทสาโร

วิธีปฏิบัติให้เห็นตัวไม่ตาย

วิธีปฏิบัติให้เห็นตัวไม่ตาย

คือ ให้มีสติรู้ปัจจุบันที่กายกับจิต

หรือรู้ปัจจุบันที่รูปกับนาม

ใช้โทรศัพท์เบอร์เดียวกัน

ระหว่างกายกับจิต

หากอันหนึ่งตายก็พูดกันไม่รู้เรื่อง

หลวงปู่บุดดา ถาวโร

ขณะภาวนา ต้องให้ความคิดหยุดโดยธรรมชาติ

ขณะการปฏิบัติหรือขณะการฝึกฝนหรือการภาวนานี้

อย่าไปพยายามหยุดความคิด หรืออย่าไปบังคับความคิด

แต่เราจะต้องปล่อยให้มันหยุดของมันเองโดยธรรมชาติของมันเอง

เห็นมันเข้ามา แล้วมันก็ผ่านไป

ถ้าเราพยายามที่จะหยุดมันแสดงว่าความคิดนั้นมันจะรบกวนเรา

แท้จริงมันมีเพียงกระแสคลื่น ในดวงจิตของเราเท่านั้น

กระแสนั้นสงบขึ้น จิตของเราก็จะผ่องแผ้ว

ที่เรียกว่า จิตประภัสสร นั่นเอง

หลวงพ่อโพธินันทะ

ทุกข์นี้พระพุทธเจ้าไม่ได้ให้ละ

ทุกข์ควรกำหนด ทุกข์นี้พระพุทธเจ้าไม่ได้ให้ละ

ถ้าละทุกข์เลย นี่มันจะฟั่นเฟือนเลย มันจะทำไม่ได้

เพราะทุกข์อันนี้มันเป็นผลของวิบากกรรม

เป็นมนุษย์นี่มีทุกข์ไหม...มี

พระพุทธเจ้าบอกให้กำหนด ให้จับตัวนี้เป็นโจทย์...

แล้วไปละไอ้ตัวความอยาก

ที่อยากให้ทุกข์หายไง...

พระอาจารย์สงบ มนัสสันโต

บุคคลผู้มีอำนาจมากที่สุด และควรแก่การสรรเสริญ

บุคคลผู้มีอำนาจมากที่สุด

และควรแก่การสรรเสริญนั้น

คือผู้ที่สามารถเอาตนของตนเอง

ไว้ในอำนาจได้ สามารถชนะตนเองได้

ผู้ชนะตนได้ ชื่อว่าเป็นยอดนักรบในสงคราม...

เธอทั้งหลายจงเป็นยอดนักรบในสงครามเถิด

อย่าเป็นผู้แพ้เลย

พุทธโอวาทก่อนปรินิพพาน

การปล่อยวาง

คือจิตมันรู้เท่าเห็นจริง...

หลวงพ่อทูล ขิปปปัญโญ

ธรรมที่ต้องนึกถึงเนืองๆ

..ถ้าตั้งใจภาวนาอยู่เสมอว่า..

เรามีความแก่เป็นธรรมดา

ความเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นธรรมดา

ความตายเป็นธรรมดา

เราต้องพลัดพรากจากของรัก ...

เมื่อผู้ใดมานึก มาเจริญในธรรมเหล่านี้อยู่

จิตใจจะสบาย..

เพราะพระพุทธเจ้าตรัสเตือนไว้ว่า

..เป็นธรรมที่เราต้องนึกถึง

อยู่เนืองๆ ติดต่อกันไป

หลวงปู่สิม พุทธาจาโร

ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ

“..ปริยัติ เรียนรู้ คัมภีร์

ปฏิบัติ ดี รู้ทัน กิเลส

ปฏิเวธ รู้แล้ว ละวาง..”

ท่านพ่อลี ธัมมธโร

สมาธิที่เกิดจากการไม่เอาขันธ์ ๕

เวลาเราปฏิบัติสมาธินี่ เราก็อยากจะให้มันสงบตลอด...

ทีนี้พระพุทธเจ้าตรัสไว้ในจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน

“เมื่อจิตตั้งมั่น ก็ให้รู้ว่าจิตตั้งมั่น เมื่อจิตไม่ตั้งมั่น ก็ให้รู้ว่าจิตไม่ตั้งมั่น”

พอจิตมันไม่ตั้งมั่น ก็คือมันไม่มีสมาธิ เราก็ไปยินร้าย

พอจิตมันตั้งมั่น มีสมาธิ เราก็ยินดี ก็เลยหลงทั้งคู่ เข้าใจยัง

พระพุทธเจ้าบอกจิตตั้งมั่นก็ให้รู้

จิตไม่ตั้งมั่นก็ให้รู้ มันแค่ความรู้อันหนึ่งเฉยๆ...

มันไม่สำคัญความรู้นั้นเป็นตัวตนเมื่อไหร่

มันไปสู่ความตั้งมั่น ความสงบอีกอันหนึ่ง

ความตั้งมั่น ความสงบตรงนี้ มันเป็นสมาธิโลกุตระนั่นเอง

เป็นสมาธิที่เกิดจากการไม่เอาขันธ์ ๕ นั่นเอง

พระอาจารย์วิชัย กัมมสุทโธ

..การให้ธรรมทาน แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ “อภัยทาน” แม้จะให้แต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม การให้อภัยทานก็คือ “การไม่ผูกโกรธ ไม่อาฆาตจองเวร ไม่พยาบาทคิดร้ายผู้อื่นแม้แต่ศัตรู” ซึ่งได้บุญกุศลแรงและสูงมากในฝ่ายทาน เพราะเป็นการบำเพ็ญเพียรเพื่อ “ละโทสะกิเลส” และเป็นการเจริญ “เมตตาพรหมวิหารธรรม”

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช
สกลมหาสังฆปริณายก