ปฏิบัติธรรมแต่ไม่เห็นธรรมดา

คนเราเวลาปฏิบัติธรรมมักจะมุ่งให้มันได้อะไรๆ 

แต่ไม่เห็น "ธรรมดา"

หลวงพ่อสมบูรณ์ ฉตฺตสุวณฺโณ

จะพ้นเงื้อมมือมาร ต้องรู้ทันจิต

เครื่องผูกแห่งมารคือวัฏสงสาร การเวียนว่ายตายเกิด

ถ้าเรายังเกิดอยู่ เราก็ตกอยู่ในเงื้อมมือของมาร มารได้ช่อง

มารได้โอกาส เราจะพ้นจากวัฏสงสาร พ้นจากเงื้อมมือของมาร

ก็ต้องรู้เท่าทันจิต สำรวมระวังรักษาจิตไว้ได้

ความสุขความทุกข์มันออกมาจากจิตใจนี่เอง

ฉะนั้น ต้องหัดพิจารณา หัดตามดู รู้จิตใจตนเองไว้

จิตคิดก็ให้รู้ จิตนึกก็ให้รู้ จิตรู้สึกอย่างไรให้รู้ทัน

พระอาจารย์สุรศักดิ์ เขมรังสี

ผู้ไม่ได้ฝึกสติ จะเกิดช่องระหว่างกายกับจิต

         ผู้ไม่ได้ฝึกสติ จะเกิดช่องระหว่างกายกับจิตแทบตลอดเวลา หากฝึกสติแล้วจะไม่มีช่องว่างระหว่างกายกับจิต จิตย่อมอยู่เหนือกาลเวลาเรียกอกาลิโก ความทุกข์เกิดเพราะกายกับใจไม่อยู่ด้วยกัน จึงไม่สามารถจัดการกับความทุกข์ที่เกิดกับจิตได้ คือยังไม่พบทางแห่งการฝึกสติเพื่อการดับทุกข์นั้นเอง

                                                                                                หลวงพ่อมหาดิเรก พุทธยานันโท

ตัวรู้มีทุกคน แต่ไม่เต็มภูมิ

          มันอยู่ในจิต คือ ตัวสติ ตัวรู้ ... ดวงรู้นี่คือดวงใจของเรา มีทุกคน...แต่มันไม่เต็มภูมิ เปรียบเหมือนกับพระจันทร์ข้างขึ้น-ข้างแรม ที่มันยังเว้ายังแหว่งอยู่ เพราะฉะนั้นเราจึงต้องมาศึกษาปฏิบัติ มารักษาตัวสติให้มันติดต่อ ให้มันต่อเนื่องกัน บำรุงตัวสติให้มันเด่นดวงขึ้นมา คือตัวรู้ เมื่อเรามีสติสัมปชัญญะ ความรู้ตัว ปัญญามันก็จะตามมา เพราะปัญญากับสติมันอยู่ด้วยกัน …

                                                                                               หลวงปู่บุญมา คัมภีรธัมโม

วิธีกราบพระเพื่อระงับความโกรธ

                                                          วิธีกราบพระเพื่อระงับความโกรธ

         การกราบพระทำให้จิตใจเกิดความอ่อนน้อม หมดความมานะถือตัว สภาพจิตใจเช่นนี้ ความโกรธเกิดขึ้นไม่ได้ ดังนั้นหากท่านใช้วิธีระงับโกรธหลายวิธีแล้วยังไม่ได้ผล ขอแนะนำให้ใช้วิธีกราบพระ ท่านว่าได้ผลชงัดนัก วิธีง่าย ๆ เมื่อใดที่โกรธ ให้ก้มลงกราบพระทันที และในขณะที่ท่านกราบพระ ให้นึกถึงใบหน้าของ คนที่ท่านโกรธ ท่านจะพบด้วยตนเองว่าตราบใดที่ท่านยัง กราบพระอยู่ ความโกรธจะไม่สามารถจะเกิดขึ้นได้เลย

                                  (จากเทคนิควิธีกำราบความโกรธส่วนตัวของหลวงพ่อบุดดา ถาวโร)

สุขทุกข์เป็นแค่ใจปรุงแต่ง

ความสุขที่ว่าสุข 

เราก็คิดปรุงแต่งเอาหรอก

ความทุกข์ที่ว่าทุกข์ 

เราก็ปรุงแต่งเอาหรอก

แท้จริงแล้วไม่มีอะไร...

มีแต่ใจไปคิดปรุงแต่งเอาเองทั้งนั้น

หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม

ภาวนาดูตัวดูใจของเราก็พอแล้ว

          คิดมากก็ทุกข์มากเท่านั้นล่ะ จะคิดไปทำไม? ภาวนาดูตัวดูใจของเราก็พอแล้ว พระพุทธเจ้าท่านสิ้นกิเลส เพราะว่าท่านดูกายดูจิตดูใจเท่านั้นแหละ ไม่ได้สนใจกับอะไร การภาวนาก็ให้ดูเข้ามาในกาย อย่าให้มันออกไปข้างนอก ...ธรรมะของพระพุทธเจ้านั้นอยู่กับตัวเรา ไม่ได้อยู่กับแม่น้ำ ภูเขา ไม่ได้อยู่กับดินฟ้าอากาศ แต่อยู่กับกายกับใจเท่านั้นล่ะ

                                                                                                             หลวงปู่เพียร วิริโย

การเข้ากัมมัฏฐาน ก็คือการอบรมสติปัญญาที่ถูกทอดทิ้ง

          การเข้ากัมมัฏฐาน ก็คือการอบรมสติปัญญาที่ถูกทอดทิ้งไว้ไม่ได้นำมาใช้โดยความเป็นธรรม นำออกมาคิดพิจารณาแก้ปัญหาชีวิตอันมืดมนและสลับซับซ้อน ทำให้ชีวิตจิตใจสว่างไสวจากความมืดบอดคืออวิชชา ให้วิปัสสนาปัญญาเกิดขึ้นด้วยกำลังของสมาธิ พิจารณาในรูปนามจนเกิดความรู้ความเห็นตามความเป็นจริง ตีปัญหาชีวิตให้แตกกระจัดกระจาย เป็นอยู่ด้วยสติปัญญาตลอดกาลนิรันดร. . .

                                                                                               หลวงปู่ครูบาพรหมา พรหมจกฺโก

เห็นธรรมดา จิตอยู่เหนือกระแสโลก

การไม่รัก ไม่เกลียด ไม่โกรธนั้น เป็นทางไปของพระอริยเจ้า

เราห้ามรักว่า อย่าเกิดนั้นไม่ได้ 

เมื่อเขาเกิดมาแล้ว เราดูรักนั้นให้พินาศไปตามปัจจัยของญาณ

เราห้ามอย่าให้ทุกข์นั้นไม่ได้ เมื่อทุกข์เกิดขึ้นแล้ว 

จงพิจารณาให้เห็นกันไปเป็นธรรมดาของมัน 

เราห้ามไม่ให้โกรธ เกลียด แค้นนั้น ห้ามเขาไม่ได้ 

เมื่อเขาโกรธ เกลียด รัก แค้นขึ้นแล้ว 

จงดูสิ่งเหล่านั้นดับไปเป็นธรรมดา 

ท้ายที่สุด จิตของผู้ปฏิบัติจะเหนือกว่ากระแสโลกได้

หลวงพ่อจําเนียร สีลเสฏโฐ

ดูจนกว่าจิตที่วุ่นวายสงบลง

          เมื่อจิตเราวุ่นวาย ท่านจงมีสติ แล้วก็ดูจิตที่วุ่นวาย อย่าไปปรุงแต่ง ดูจนกว่าจิตที่วุ่นวายมันสงบลง จิตที่ยังเร่าร้อน ร้อนรนอยู่ มีสติกำหนดดูจิตขณะนี้ จนกว่าจิตดับเย็นลง ทำให้ได้ แล้วต้องได้ ถ้าไม่ได้ เรายังไม่ได้ฝึกจิตของตัวเอง...

                                                                                     พระอาจารย์สมชาติ ธมฺมโชโต