จิตติดอารมณ์คือบ่วงของมาร

ความจริง รูปขันธ์เป็นต้น ไม่ใช่ตัวมารแท้ 

ความที่จิตไปเกิดความรักใคร่ยินดี

ในเมื่อเห็นรูป เป็นต้น นั่นต่างหากเป็นตัวมาร 

ที่ว่าถูกบ่วงของมารก็คือ 

จิตที่ไปติดยึดมั่นอยู่ในอารมณ์ในเมื่อตาเห็นรูป ฯลฯ ...

ว่าเป็นของสวยงาม เกิดรักใคร่พอใจ 

แล้วสละปล่อยวางไม่ได้ 

จึงเรียกว่า ถูกบ่วงของมาร

หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี

เรารู้ตัว มันจะไม่มีอะไร

ถ้ารู้มันว่าง ถ้าไม่รู้มันวุ่น

มันจะมีปัญหา จะเกิดโลภะ โทสะ โมหะ

เรารู้ตัว มันจะไม่มีอะไร

เป็นมรรค เป็นนิโรธ เป็นความดับ 

เป็นความสงบนั่นเอง...

ความทุกข์มันดับ ชีวิตก็จะมีความปลอดภัยขึ้น

หลวงพ่อสมบูรณ์ ฉตฺตสุวณฺโณ

งานถอดถอนอุปาทาน และสร้างความสงบให้ใจเป็นสิ่งจำเป็น

...อย่าให้เห็นว่างานอย่างอื่นจำเป็นกว่า

งานหาเลี้ยงชีวิต หาทรัพย์สมบัติภายนอกนั้น

มันก็จำเป็นอยู่ แต่งานถอดถอนอุปาทาน

และสร้างความสงบให้ใจนั้น...

มีความจำเป็นมากเหมือนกัน ...

ใครได้เห็นโทษของการเวียนว่ายตายเกิด

จะเห็นว่างานนี้จำเป็นจริงๆ

หลวงปู่คูณ สุเมโธ

ให้เห็นชัดในความรู้สึกตัว

ให้เห็นชัดในความรู้สึกตัว

ก็จะเห็นชัดในความหลง

แล้วก็ทำลายความหลงได้ง่าย 

หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ

ทำอย่างไรมัจจุราชจึงจะตามหาตัวเราไม่เจอ

โมฆราชไปถามพระพุทธเจ้าว่า

ทำอย่างไรมัจจุราชจึงจะตามหาตัวเราไม่เจอ

. . . . .

พระพุทธเจ้าบอกว่าเธอจงมีสติสัมปชัญญะ

มีสติปัญญาถอนความรู้สึกว่ามีตัวตนออกเสีย

เมื่อนั้นเธอก็จะไม่ตาย

ถ้าไม่มีตัวเรา มันก็ไม่มีใครตาย

ถ้าไม่มีตัวเรา ไม่มีอัตตา ไม่มีตัวตน

ก็ไม่มีเกิด ไม่มีตาย

นั่นคือเข้าถึงสภาวะสัจจะสูงสุด

หลวงพ่อโพธินันทะ

พระพุทธเจ้าคอยเราอยู่ที่หัวใจเรา

          คุณของพระพุทธเจ้านั้นอยู่ที่ไหน คุณของพระพุทธเจ้าก็อยู่ที่ใจเรา พระพุทธเจ้าท่านคอยเราอยู่เสมอ คอยเราอยู่ที่หัวใจเรา แต่พวกเรานั้นโดยมากมักจะไม่เข้าไปหาท่าน ยังคิดว่าพระพุทธเจ้าอยู่ที่ประเทศอินเดีย หรือว่าพระพุทธเจ้านั้นอยู่ที่ปรินิพพาน แต่แท้จริงพุทธะคือผู้รู้องค์นี้ที่อยู่กับเรา...แต่เรานั้นไม่ค่อยเสกสรรจิตของตัวเองให้เป็นพุทธะขึ้นมา เราไม่ได้เข้าไปหาท่าน มีแต่ออกไปหาข้างนอก...แต่แท้จริงนั้นพุทธะคือพระพุทธเจ้าองค์นี้ประจำกับพวกเราทุกท่าน

                                                                                        หลวงปู่บุญเพ็ง กัปปโก

อย่าไประแวงคนอื่น มากกว่าระแวงตนเอง

อย่าไประแวงคนอื่น มากกว่าระแวงตนเอง

คนอื่นไม่เป็นพิษเป็นภัย มากเท่าใจของเราเอง

หลวงพ่อวิชัย เขมิโย

เวลาที่ปฏิบัติธรรม คือเวลาที่เรารู้สึกตัว

ที่ ที่ ดีที่สุด ในการปฏิบัติธรรม

คือที่ ที่ เ ร า รู้ สึ ก ตั ว...

ที่ ที่ ปฏิบัติธรรม

คือที่ ที่ มี ค ว า ม รู้ สึ ก ตั ว...

เวลาที่ปฏิบัติธรรมได้ดีที่สุด...

คือเวลาที่ เ ร า รู้ สึ ก ตั ว...

เวลาที่ปฏิบัติธรรม

คือเวลาที่ เ ร า รู้ สึ ก ตั ว...

ท่านเขมานันทะ

การพึ่งในพระพุทธปัญญา คือการมีที่พึ่งอันปลอดภัย

          การพึ่งในพระพุทธองค์ พึ่งในพระพุทธปัญญา คือการมีที่พึ่งอันปลอดภัย  เมื่อเรามีปัญญา เราประพฤติปฏิบัติ และมีความเป็นอยู่อย่างฉลาด เราก็ปลอดภัยอย่างแท้จริง ...ปัญญาในที่นี้ไม่ได้หมายความว่ารู้เรื่องโลก...หมายถึงรู้จักธรรมชาติของสภาวะต่างๆ ตามที่เราได้พบเอง  ไม่ใช่ไปติดอยู่กับสิ่งปรุงแต่งตามนิสัยเดิมของเรา  ใช้ ‘พุทโธ’ พิจารณาความไม่เที่ยงของสิ่งที่เกิดจากปัจจัยปรุงแต่งเหล่านั้น  ความรู้ถึงความไม่เที่ยงหรืออนิจจังนี้แหละที่เราเรียกว่า ‘พุทธ’ และนี้แหละคือที่พึ่ง 

                                                                                                 พระอาจารย์สุเมโธ

ตั้งสติให้มั่น จะพาเราไปได้ถึงที่สุด

          ...ตั้งสติให้มั่น ตั้งสติอยู่ในสมาธิ อยู่ในองค์ธรรม อยู่ในกระแสธรรม ไม่ว่าตามองเห็นข้างนอกก็ตาม แต่ความรู้สึกก็ยังอยู่ในธรรม หูของเราได้ยินสิ่งที่ดีไม่ดีก็แล้วแต่ แต่ความรู้สึกของเรายังแน่วแน่อยู่ในธรรม ไม่วอกแวกไปตามกระแสที่กระทบกระทั่งเลย ตรงนี้แหละเป็นสิ่งที่จะพาเราไปได้ถึงที่สุด...

                                                                                              หลวงพ่อเยื้อน ขันติพโล