ถ้าถือว่าตนเป็นที่รัก...



ถ้าถือว่าตนเป็นที่รัก 
ก็ควรรักษาตนให้ดี
เมื่อรักษาตนภายใน
คือใจได้แล้ว
ส่วนกาย วาจา 
ก็เป็นอันว่าได้รักษาด้วย

หลวงพ่อทูล ขิปปปัญโญ

แก่นของภาวนา คือไม่เข้าไปในอำนาจความคิด



แก่นของการภาวนา
อยู่ที่การไม่เข้าไปในอำนาจของความคิด 
ดังนั้นการปฏิบัติของเรา
คือการเร้าความรู้สึกตัวเพื่อเห็นความคิด 

ท่านเขมานันทะ

สมาธิเป็นพื้นฐานของชีวิต



          สมาธิเป็นพื้นฐานของชีวิต...เราใช้ชีวิตแบบ นั่ง ยืน เดิน นอน แต่สมาธิจิตของเราต้องมีความสงบตั้งมั่น พอเกิดอะไรขึ้น สติระลึกได้ เราใช้สติ ไม่ใช้อารมณ์ ใช้เหตุผล ใช้ปัญญา อย่าเอาโลภ โกรธ หลงมาแสดงตัวตนให้มันมากมาย จนเป็นปีศาจในเวลานั้นโดยเราไม่รู้ตัว

                                                                                           พระอาจารย์สมชาติ ธมฺมโชโต

ให้มีสติกำกับฐานจิต


ถ้าจิตเราละเอียดลงไป 
ก็ให้มีสติระลึกรู้ตามลงไปว่า 
มันไปถึงไหน
แต่ถ้าจิตหยุดนิ่งในฐานจิตแล้ว 
ก็ให้มีสติกำกับฐานจิตนั้น
อย่าส่งจิตออกนอก 
ให้มีสติกำกับอยู่กับฐานจิต จนจิตละเอียดเข้าไป ๆ อีก
ก็ให้มีสติระลึกรู้ตามอีกนะ อย่าเผลอ

หลวงพ่อเยื้อน ขันติพโล

โกรธคนอื่น เหมือนจุดไฟเผาตัวเอง



โกรธคนอื่น เหมือนจุดไฟเผาตัวเอง
เมตตาคนอื่น เหมือนสร้างบ้านให้ตัวเอง

หลวงปู่จันทร์ กุสโล

ราคะมีโทษน้อยแต่คลายช้า...




ราคะมีโทษน้อยแต่คลายช้า 
โทสะมีโทษมากแต่คลายเร็ว 
โมหะมีโทษมากด้วย 
และคลายช้าด้วย


ติตถิยสูตร ๒๐/๒๒๖

ที่พึ่งในพระพุทธศาสนาคือ พระธรรมคำสอน



          พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจงอยู่อย่างมีที่พึ่งเถิด อย่าอยู่อย่างไม่มีที่พึ่ง เพราะผู้อยู่อย่างไม่มีที่พึ่งย่อมมีความทุกข์” ที่พึ่งในพระพุทธศาสนาคือ พระธรรมคำสอน คือการปฏิบัติธรรมนี้เอง การปฏิบัติธรรมท่านจะได้มีที่พึ่ง ตนเป็นที่พึ่งของตนได้แน่นอน ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ พระพุทธเจ้าเองสูงสุดแล้วก็ยังต้องเคารพพระธรรม...

                                                                                                หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม

ถวายทานอย่างแท้จริง ใจต้องละวาง



          การให้ทาน ถวายทาน เมื่อเราให้แล้ว ถวายแล้ว ทำด้วยดีและถูกต้องแล้ว แต่หากยังคิดว่าทานนั้นเราเป็นผู้ให้ หรือทานนั้นเป็นของเรา หรือชื่อเราจะปรากฏเพราะทานนั้น ยังคงเป็นการให้ แต่ว่าใจยังยึดไว้อยู่ เหมือนปล่อยวัวแต่ผูกเชือก

          แต่หากเมื่อให้แล้ว ละแล้ว สละแล้ว ปล่อยวางแล้ว ไม่มีเรา ของเรา หรือความหวังอามิสจากการให้นั้นแล้ว ย่อมเป็นใจที่สละ ละ วาง และเต็มเปี่ยมบริบูรณ์กับคำว่าให้ทาน ถวายทานอย่างแท้จริง เหมือนวัวที่ปล่อยเป็นอิสระ ฉันนั้น...

                                                                                                              หลวงปู่ศรี มหาวีโร

รู้สึกตัว จิตใจจะเป็นอิสระ



...ถ้ารู้สึกตัวขึ้นมาได้ 
จิตใจจะเป็นอิสระ 
ว่างจากสิ่งรบกวนได้เรื่อยๆ 
แม้จะมีเครื่องกระทบ ก็ไม่เอาใจใส่ 
คงเฉยและปล่อยวางออกไปได้ 
ในที่สุดก็จะเป็นผู้ชนะ 

ท่าน ก.เขาสวนหลวง

ความรู้จักพอ



ความรู้จักพอ 
เป็นทรัพย์อย่างยิ่ง

สนฺตุฏฐี ปรมํ ธนํ

พุทธวจน