การทำความรู้สึกตัวนั้น จึงมีอานิสงส์มาก
ถ้าหากไม่รู้สึกตัว ในขณะไหนเวลาใดแล้ว
เรียกว่าคนหลงตน ลืมตัว หลงกายลืมใจ
คล้ายๆ คือเราไม่มีชีวิตนี่เอง . . .
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
การภาวนาเป็นงานออกจากทุกข์
การภาวนานี้ เป็นการงานชนิดหนึ่ง
เป็นงานที่ออกจากทุกข์
ก็คือออกจากความหลง
ความไม่รู้ตัวนี้เอง
ให้เกิดความรู้ตัวขึ้นมา
ขอให้เราท่านทั้งหลายที่เริ่มต้นภาวนานั้น
อย่าอยากรู้มาก...
เพียงแค่รู้ตัวก็พอแล้ว
หลวงปู่สุวัจน์ สุวโจ
จงเฝ้าดูจิตและกายอย่างมีสติ
จงเฝ้าดูจิตและกายอย่างมีสติ
แต่อย่ามุ่งหวังที่จะบรรลุถึงอะไร
อย่ายึดมั่นถือมั่น
แม้ในเรื่องการฝึกปฏิบัติหรือในการรู้แจ้ง
หลวงปู่ชา สุภัทโท
ตัวตนยิ่งน้อย ยิ่งสงบ
ตัวตนของเรายิ่งน้อยลงมากเท
เราก็จะพบความสุข
ที่พระพุทธองค์ตรัสว่า
“นัตถิ สันติ ปะรัง สุขัง”
สุขอื่นยิ่งกว่าความสงบไม่ม
หลวงพ่อโพธินันทะ
ความรู้ตัวย่อมแผดเผากิเลสที่ทำให้หลง
เมื่อเราระลึกรู้ตัวอยู่ตลอ
ความรู้นั้นย่อมแผดเผากิเลส
ที่ทำให้เราหลงได้
เพราะความรู้กับความหลงนั้น
เป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม ...
ถ้ามีความรู้น้อย ความหลง
ความพลั้ง ความเผลอก็มากขึ้น
ถ้ามีความรู้ตัวมาก ความหลงก็น้อยลงไป
ถ้าเรามีความรู้เต็มเปี่ยม ความหลงก็ไม่มี
เพราะมันไม่มีที่อยู่ ที่เกาะ ที่อาศัย. . .
หลวงปู่สุวัจน์ สุวโจ
การปฏิบัติธรรม ทำให้จิตใจมีพลัง
คนโดยส่วนมากอาจเห็นว่า การปฏิบัติธรรมนั้น เป็นการทำไปโดยที่ไม่ได้ผลอะไรอย่างนี้ก็มี แต่ผู้ที่ตั้งใจปฏิบัติจริงๆ นั้นเห็นว่า การปฏิบัติธรรมนั้น เป็นการที่ทำให้จิตใจของเรานั้นมีพลัง คือ กำลังเข้มแข็งขึ้น จะทำการงานทางกาย ทางวาจา หรือทางใดๆ ก็ตาม
หลวงปู่จันทร์ศรี จนฺททีโป
อย่าให้ค่าความคิดในการภาวนา
เวลาภาวนาแล้วเกิดความคิดขึ้นมา
อย่าเพิ่งให้ค่ากับความคิดนั้นว่าเป็นความคิดดีหรือไม่ดี
ให้เห็นแค่ว่ามันคิดเท่านั้นก็พอ
ถ้าให้ค่ามันว่าดีหรือไม่ดีเมื่อไหร่
นั่นคือการเผลอหลงเข้าไปจับไปยึดกับความคิดนั้นแล้ว
เมื่อยึดแล้วมันจะปรุงสุขปรุงทุกข์ เอาผิดเอาถูกกับความคิดทันที
นี่คือสิ่งที่คนส่วนมากติดหล่มอยู่ตรงนี้
พระอาจารย์ครรชิต อกิญจโน
จงหยุดตระเวนหาพระดีๆ
จงหยุดตระเวนหาพระดีๆ
เพื่อหาที่สงบๆ เพื่อปฏิบัติธรรม
เพราะความสงบอยู่ที่ใจ
หากไม่หยุดอารมณ์ฟุ้งซ่าน
หยุดอารมณ์พอใจกับไม่พอใจ
ไม่สำรวมอายตนะหกที่ใจของตนให้ได้
ก็ยังโง่เหมือนเดิม
เพราะนิวรณ์ ๕ ยังครองจิตอยู่
หลวงพ่อฤาษีลิงดำ
สามบ่วงนี้ ใครแก้ได้ จึงจะพ้นสงสาร
....ปุตฺตาคีเว บุตรบ่วงหนึ่งเกี่ยวพันคอ
ธนํปาเท ทรัพย์สมบัติผูกบาทากรอเหนี
ภริยาหตฺเถ ภรรยาเยี่ยงอย่างปอรึงรัดมื
สามบ่วงนี้ ใครแก้ได้ จึงจะพ้นสงสาร ......
หลวงพ่อทูล ขิปปปัญโญ
ปัญหาชีวิต คือการที่ผู้คนออกจากความคิดไม่เป็น
ปัญหาชีวิต คือการที่ผู้คนออกจากความคิดไม่เป็น
ปัญหาสังคมไร้ความสงบสุขเพราะไม่รู้จักวางจิต
ให้อยู่เหนือทุกข์เหนือปัญหา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่นับถือพุทธศาสนา
มียาแต่ไม่ยอมกิน มีทรัพย์สินแต่ไม่ยอมใช้
จึงต้องทนกับการเป็นโรคทุกข์ทรมานอย่างไม่น่าให้อภัย
หลักวิปัสสนาคือทางออกของชีวิต
แต่ผู้คนก็ไม่ใส่ใจศึกษาฝึกฝนให้ถึงภูมิภาวะรู้ ตื่น เบิกบาน
การที่ไม่ได้ศึกษาพัฒนาสติ ทำให้จิตอ่อนแอ
ไม่มีเครื่องป้องกันแก้ไขหรือทำลายความคิดปรุงแต่งได้
นี่คือปัจจัยที่ได้ก่อกลายเป็นยุคมืดของสรรพสัตว์อย่างแท้จริง
หลวงตาสุริยา วัดป่าโสมพนัส
(ส.มหาปัญโญภิกขุ)
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)