ต่อสู้โดยการไม่เอา ไม่ยึด ไม่ถือ ต่อสู้ให้ปล่อยวาง



          โลกธรรมมันเป็นอยู่อย่างนั้น นินทา สรรเสริญมันมีอยู่อย่างนั้น เป็นธรรมดาของโลกมันมีอยู่อย่างนั้น แต่ว่าข้อสำคัญนั้น อย่าไปยึดไปถือเอามาเป็นสมบัติของเรา นี่ให้เราเข้าใจอย่างนั้น ปลุกใจของพวกเราให้ต่อสู้ขันธมาร หรือกิเลสมาร แต่ว่าต่อสู้โดยการไม่เอา ไม่ยึด ไม่ถือ ต่อสู้ให้ปล่อยวาง นี่เอาอย่างนี้ จึงจะสมกับว่าเป็นนักปฏิบัติ เพื่อหาความพ้นทุกข์  

                                                                                              หลวงปู่บุญจันทร์ กมโล

ยิ่งคิด ยิ่งต้องรู้สึกตัว



ยิ่งคิด ยิ่งต้องรู้สึกตัว

หลวงตาสุริยา วัดป่าโสมพนัส (ส.มหาปัญโญภิกขุ)

การปฏิบัติไม่ได้มุ่งดับความคิด



          ความคิดนั้น มันเกิดอยู่เสมอ เหมือนลมหายใจนั่นเอง ห้ามไม่ได้ การปฏิบัติก็ไม่ได้มุ่งให้ดับความคิด เอาแค่ว่า พอรู้อารมณ์แล้ว จิตมันคิดนึกปรุงแต่งก็ให้รู้ทัน อย่าให้ฝันทั้งที่ตื่น คือ หลงคิดไปโดยไม่รู้ตัว เท่านี้ก็พอ..

                                                                                                                   หลวงปู่ดูลย์ อตุโล

มีสติรู้ว่ากายนี้ไม่เที่ยง...



มีสติรู้ว่ากายนี้ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ 
ไม่เป็นไปตามบังคับของใคร
เมื่อรู้ก็เบื่อ เมื่อเบื่อก็คลายความยึดความถือ
อาจยังยึดกายแต่ไม่ยึดความโกรธ
ขอให้พากันฝึกฝนอบรมตนไปเรื่อยๆ
กิเลสก็จะเบาบางไปจนหมดไปได้ และนี่เอง 
คือจุดหมายปลายทางของพระพุทธศาสนา

 หลวงปู่เหรียญ วรลาโภ

นักปราชญ์รู้ว่าใจคือธรรม



นักปราชญ์ผู้สร้างประโยชน์แก่มนุษย์
รู้ว่าใจคือธรรม... 
 ...แต่คนโง่เที่ยวแสวงหาธรรม 
ไปในที่ต่างๆ อย่างไร้จุดหมาย

ปรมาจารย์ตั๊กม้อ

มัวเมาในสิ่งที่ตนได้...



มัวเมาในสิ่งที่ตนได้ หลงใหลในสิ่งที่ตนมี คือการสร้างเรือนจำขังตัวเอง

หลวงปู่จันทร์ กุสโล

การเจริญสติ เป็นการเสียสละ



การเจริญสติ เป็นการเสียสละ 
เป็นการทำลายความเห็นแก่ตัว
การเจริญสติ เป็นการทำงานที่พัฒนาตน
ให้มีคุณภาพมาตรฐาน อิสระ
หลุดพ้น ไม่มีสิ่งใดครอบงำย่ำยี

หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ 

ความทุกข์เกิดขึ้น เพราะเราไม่เห็นความคิด



ความทุกข์เกิดขึ้น เพราะเราไม่เห็นความคิดนั่นแหละ 
ตัวความคิดจริง ๆ นั้น มันก็ไม่ได้มีความทุกข์
ที่มันมีทุกข์เกิดขึ้น คือเราคิดขึ้นมา เราไม่ทันรู้ ไม่ทันเห็น 
ไม่ทันเข้าใจความคิดอันนั้น 
มันก็เลยเป็นโลภ เป็นโกรธ เป็นหลงไป 
เมื่อมันเป็นโลภ เป็นโกรธ เป็นหลงไป มันก็นำทุกข์มาให้เรา
ความจริง ความโกรธ-ความโลภ-ความหลงนั้น มันไม่มี
ตอนมันมีนั้นคือเราไม่ได้ดู "ต้นตอของชีวิตจิตใจ" นี้เอง 
มันก็เลยโผล่ออกมา

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ

ต้องเริ่มที่เรา



ทุกคนมีความเห็นแก่ตัวฝังอยู่ในใจ
ลดได้โดยการเกื้อกูล เห็นแก่โลก เห็นแก่ส่วนรวม
บางคนบอกว่า ทำไมต้องเป็นเรา ?
คิดอย่างนี้โลกจึงเดือดร้อน
ต้องคิดใหม่ว่า ต้องเริ่มที่เรา
แบ่งปันด้วยใจที่สะอาด

ครูบาเจ้าหน่อแก้วฟ้า

พรหมจรรย์นี้เราประพฤติเพื่อ...



ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พรหมจรรย์นี้เราประพฤติ
มิใช่เพื่อหลอกลวงคน มิใช่เพื่อให้คนทั้งหลายมานับถือ
มิใช่เพื่ออานิสงส์ ลาภสักการะ และความสรรเสริญ
มิใช่มุ่งหมายเพื่อเป็นเจ้าลัทธิและแก้ลัทธิอย่างนั้นอย่างนี้
ที่แท้พรหมจรรย์นี้เราประพฤติ
เพื่อสังวระ คือความสำรวม
เพื่อปหานะ คือความละ
เพื่อวิราคะ คือความคลายกำหนัดยินดี
เพื่อนิโรธะ คือความดับทุกข์
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมที่เราได้บรรลุนี้ ลึกซึ้งเห็นได้ยาก
รู้ตามได้ยาก สงบประณีต มิใช่วิสัยแห่งตรรก คิดเอา
หรือไม่ควรลงความเห็นด้วยการคาดเดา แต่เป็นธรรมที่บัณฑิตพอรู้ได้

พุทธโอวาทก่อนปรินิพพาน