ความสุขอันเกิดจากกามคุณ...

ความสุขอันเกิดจากกามคุณ กับความทุกข์อันเกิดจากวิเวก 

ความทุกข์อันเกิดจากวิเวกประเสริฐกว่า 

ความสุขอันเกิดจากกามคุณจะประเสริฐอะไร

โคทัตตเถรคาถา

พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๖ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๘

ปฏิบัติธรรมเพื่อให้ใจเป็นกลาง

          เรามาปฏิบัติธรรมนี่เพื่อจะฝึกใจเราให้เกิดกุศโลบาย คือฝึกฝนให้ฉลาด  ให้ฉลาดในการหยุดคิด   เพื่อไม่ให้วุ่นวาย เมื่อเราภาวนาหนักเข้าๆ มันก็หยุดคิดได้   ฉลาดขึ้นมาได้ ตัดกรรม คือ  ความทุกข์ใจได้ ธรรมะก็มีเท่านี้เองที่จะทำใจเราให้เป็นกลาง ทำใจของเราให้เยือกเย็น ทำใจของเราให้เป็นกลางก็คือ ทำใจให้ว่าง  ทำใจให้สว่าง  ทำใจให้เฉย  ให้สงบ

                                                                                              หลวงพ่อสนอง กตฺปุญโญ

ต้องการความสุข เอาทุกข์เป็นทุน

ผู้ใดต้องการความสุข เอาทุกข์เป็นทุน

ผู้ใดต้องการความทุกข์ เอาสุขเป็นทุน

หลวงปู่หลวง กตปุญโญ

ความผิดคนอื่นให้หาร 10

เห็นความผิดของคนอื่นให้หารด้วย 10

เห็นความผิดตัวเองให้คุณด้วย 10

จึงจะใกล้เคียงกับความจริงและยุติธรรม

หลวงปู่ชา สุภัทโท

เมื่อใจยังมีติด ภพชาติยังมีอยู่

คนเราถ้าทำดี แล้วติดดี ก็ไปไม่รอด 

เมื่อใจยังมีติด

ภพชาติยังมีอยู่  

ท่านพ่อเฟื่อง โชติโก

สุขก็ยึด ทุกก็ยึด จึงยังไม่พ้นทุกข์

          พระพุทธเจ้าท่านให้พิจารณา ถ้ายังยินดีในสุข ยินร้ายในทุกข์ ก็ยังไม่พ้นทุกข์นะ ผู้ที่ได้นิพพานท่านจะเห็นธรรมดาว่าขันธ์ทั้ง 5 เป็นทุกข์ มันเป็นอุปาทาน...สุขก็ยึด ทุกก็ยึด จึงยังไม่พ้นทุกข์ 

                                                                                               หลวงปู่คำบ่อ ฐิตปัญโญ

สิ่งที่ได้มาเปล่าคือความเฒ่าชรา

สิ่งที่ได้มาเปล่าคือความเฒ่าชรา สิ่งที่ต้องแสวงหาคือคุณค่าของชีวิต

หลวงปู่จันทร์ กุสโล

ทุกข์ให้กำหนดรู้

         ทุกข์เมื่อเกิดขึ้นมาให้กำหนดรู้ว่า อนิจจาไม่แน่นะ ไม่ใช่ละทุกข์นะ ละไม่ได้ง่ายๆ ถ้าหากรู้แล้ว เห็นโทษ เห็นภัยมันแล้ว มันจะละเองวางเอง ให้กำหนดรู้ไว้ มันจะละเอง

                                                                                              หลวงปู่คำบ่อ ฐิตปัญโญ

การปฏิบัติธรรม อย่าได้อยากเห็นอยากเป็น

          การปฏิบัติธรรม อย่าได้อยากเห็น อยากเป็นใดๆ เลย ให้รู้มันอยู่อย่างเดียว มีอะไรก็ช่าง รู้อยู่อย่างเดียว ถ้าอยากก็ไม่ไปไหน เป็นสมาธิอยู่ก็หลุดจากสมาธิ เราปฏิบัติเพื่อความปล่อยวาง เพื่อละความยึดมั่นต่างๆ เพื่อละความยินดียินร้าย เราเป็นผู้ดู ไม่ใช่ผู้บังคับให้มันเป็น

                                                                                       หลวงปู่ท่อน ญาณธโร

พัฒนาจิตหรือพัฒนาหายนะของจิต

ถึงจะขี้เกียจ ก็ให้พยายามปฏิบัติไป

ขยันก็ให้ปฏิบัติไป ทุกเวลาและทุกหนทุกแห่ง

นี่จึงเรียกว่า การพัฒนาจิต ถ้าหากว่า

ปฏิบัติตามความคิดความเห็นของตนเองแล้ว

ก็จะเกิดความคิดไปความสงสัยไปมากมาย

มันจะพาให้คิดไปว่า เราไม่มีบุญ เราไม่มีวาสนา

ปฏิบัติธรรมก็นานนักหนาแล้ว ยังไม่รู้ ยังไม่เห็นธรรมเลยซักที

การปฏิบัติธรรมอย่างนี้ ไม่เรียกว่าเป็นการพัฒนาจิต

แต่เป็น การพัฒนาหายนะของจิต....

หลวงปู่ชา สุภัทโท