สติกับจิตต้องเป็นหนึ่ง
การภาวนาจะได้ผลหรือไม่นั้น ไม่คิดคำนึงให้เสียเวลา ทำความพยายามรักษาจิต คิดอย่างเดียวว่า ทำอย่างไรสติกับจิตจึงจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน คือระลึกรู้ทันกัน ในขณะที่จิตเคลื่อนไหวออกสู่อารมณ์ต่างๆ ไม่ปล่อยให้จิตเที่ยวกอบโกยอารมณ์มาเผาผลาญตน โดยไม่มีสติตามรักษา
หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
หวังพ้นทุกข์ต้องสร้างบารมี 10
ผู้มุ่งหวังความพ้นทุกข์
ก็ต้องสร้างบารมีทั้ง ๑๐ ประการ เป็นพื้นฐานจิต
แล้วแต่โอกาสเวลาว่าในขณะใดที่เหมาะสม
ที่จะบำเพ็ญบารมีในลักษณะไหน
แต่โดยรวมแล้วนี่ มันเป็นสิ่งที่สนับสนุน
ในการบำเพ็ญศีลบารมี สมาธิบารมี ปัญญาบารมี
พระอาจารย์อัครเดช (ตั๋น) ถิรจิตโต
ปกติของธรรม คือว่าง
ปกติของธรรมจริงๆ แล้วว่าง ไม่มีอะไรเลย
จนเอามาพูดให้กันฟังไม่ได้
สิ่งที่รู้ได้ พูดได้นั้นก็คือสมมุติของโลกทั้งหมด
ยังเข้าไม่ถึงความดับได้จริงๆ
ถ้าเข้าถึงใจจริงๆ แล้วว่างหมด
โลกเป็นของมี ธรรมเป็นของว่าง
ไม่มีอะไรให้เห็น มีแต่รู้
หลวงปู่คูณ สิริจันโท
การมีสติรู้ตัวพร้อมคือทำความเพียร
การมีสติรู้ตัวพร้อม จึงเรียกทำความเพียร ไม่จำเป็นว่านั่งสมาธิ เดินจงกรม จึงเรียกทำความเพียร ถ้าไม่มีสติรู้ตัว ฟุ้งคิดไปเรื่อย ก็ไม่เรียกทำความเพียร เมื่ออิริยาบถใด จะยืน จะเดิน จะนั่ง จะนอน มีสติรู้ตัวพร้อม จึงเรียกทำความเพียร
หลวงปู่ท่อน ญาณธโร
การไม่รู้ทัน คือเสียท่า
คนที่สงบก็ไม่รู้ ไม่สงบก็ไม่รู้ นั่นเรียกว่า รู้ไม่ทัน การไม่รู้ทัน คือ การเสียท่ามัน เสียท่าใจดวงนี้เสียแล้วว่า "เผลอตัวไป"
หลวงพ่อสนอง กตฺปุญโญ
พระโสดาบันหาคนเป็นไม่ค่อยได้
การเป็นพระโสดาบันไม่ยาก แต่หาคนเป็นไม่ใคร่ได้
เพราะขาดความเด็ดขาดในการตัดสินใจ
และความจริงใจมีไม่มาก
และก็ไม่เข้มแข็งพอ...
หลวงพ่อฤาษีลิงดำ
นิพพานไปไม่ถึงด้วยแรงอยาก
นิพพานนั้นเป็นเรื่องละเอียด
ต้องใช้ปัญญาเอามากๆ
ไม่ใช่ของที่จะถึงด้วยแรงอยาก
ถ้าเป็นของที่จะถึงได้ด้วยแรงอยาก
พวกเราคงตรัสรู้กันหมดแล้วทั้งโลก
ท่านพ่อเฟื่อง โชติโก
รู้ก็สักแต่รู้ เห็นก็สักแต่เห็น
รู้ก็สักแต่รู้ เห็นก็สักแต่เห็น
ถ้าเห็นธรรมก็หายทุกข์
ถ้าแสงสว่างเกิดขึ้นเมื่อใด
ความมืดก็ดับ
เหมือนไฟฟ้า เมื่อไฟสว่าง
มืดก็ดับเป็นธรรมดา
แสงสว่างที่ดับมืด คือพ้นโลก
เป็นพุทธปัญญา
หลวงปู่บุญฤทธิ์ ปัณฑิโต
เวลาทุกข์เกิดขึ้นให้ดูเข้าข้างใน
เวลาทุกข์เกิดขึ้นให้ดูเข้าข้างใน (ดูจิต)
อย่าไปดูข้างนอก อย่าไปโทษคนโน้นคนนี้
ให้ดูกายกับใจของเรานี่แหละ
ดูให้เห็นว่าตัณหา อุปาทาน นี้แหละ
เป็นตัวต้นเหตุให้ทุกข์เกิด เป็นมาร
เป็นศัตรูที่ร้ายแรงที่สุด
ให้มีขันติ อดทนสู้อารมณ์นั้นๆ
ตามรู้อารมณ์นั้นๆ รู้แล้วก็ไม่หวั่นไหว
ไม่เดือดร้อนเป็นทุกข์ รู้แล้วไม่หลง ไม่ติด
มีแต่ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน
นั่นแหละ พระพุทธเจ้าอยู่ที่นี่เอง
ไม่ต้องไปหาที่ไหน
พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)









