..การปฏิบัติธรรมในสำนักอันสงบสงัด
เปรียบไปก็ไม่ต่างจากการฝึกซ้อมของนักกีฬา
แต่การฝึกซ้อมจะมีประโยชน์อะไร
หากไม่ลงไปสู่สนามจริง
นักกีฬาย่อมไม่กลัวสนามจริงฉันใด
นักปฏิบัติธรรมก็ไม่พรั่นพรึง
โลกกว้างและชีวิตจริงฉันนั้น
จะว่าไปแล้ว
โลกกว้างและชีวิตจริงนั่นแหละ
คือสถานที่ดีที่สุดสำหรับการปฏิบัติธรรม
เพราะความเป็นจริงโดยเฉพาะความทุกข์
คือครูที่ฉลาดที่สุดในการเคี่ยวเข็ญเรา
ให้เข้าถึงธรรมและธรรมดา
การปฏิบัติธรรมที่แท้จริง
คือการเรียนรู้ที่จะอยู่กับ
ความพลัดพราก ความสูญเสีย
และความไม่สมหวังอย่างไม่เป็นทุกข์
สามารถเข้าถึงความสงบเย็นได้
ท่ามกลางความผันผวนของโลกและชีวิต
อีกทั้งยังสามารถเอื้อเฟื้อเกื้อกูล
และเป็นมิตรกับผู้อื่นได้
โดยไม่แบ่งแยกหรือเลือกที่รักมักที่ชัง
ทั้งหมดนี้เราสามารถเรียนรู้ได้
จากชีวิตสามัญที่มีทั้งสุขและทุกข์
มีทั้งมิตรและศัตรู มีทั้งสมหวังและไม่สมหวัง
พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล
ภาพ Pinterest
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
(บ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา เดิม)
13 ก.พ.69
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น