"จิตที่มีธรรม"
คือจิตใครก็ตามที่มีธรรม
เห็นทุกสิ่งทุกอย่างเป็น "สักแต่ว่า"
เป็นธรรมชาติ มันไม่มีตัวไม่มีตน
สุดท้ายเห็นว่าไม่มีอะไรเป็นอะไรนั่นแหละ
จะอุปโลกน์ให้มันเป็น จะทำให้มันเป็น
มันก็เป็นไม่ได้
เพราะความจริงมันเป็นอย่างนั้น
"แค่รูปกับนาม"
รูปกับนาม! เราก็เห็นอยู่
ร่างกาย มันเป็นรูป
รูปก็คือสิ่งที่ต้องแตกดับเสื่อมสิ้นสลายไป
แล้วก็จริงด้วย ไม่นานร่างกายเรา
แตกดับเสื่อมสิ้นสลาย
แล้วจะไปเอาอะไรกับมันล่ะ
ของแตกดับ ของเสื่อมสิ้น ของสลาย
ของไม่มีตัวไม่มีตน
แล้วจะไปหลง ไปเอามัน ได้อย่างไรล่ะ
หน้าที่ของเราก็ให้มันรู้แล้วปล่อย
รู้เพื่อปล่อย รู้เพื่อวาง
คือถ้ามันไม่รู้ มันไม่เห็น ก็วางไม่เป็นอีกน่ะ
ต้องเห็นด้วย
เห็นๆๆ ว่าร่างกายเป็นอันนึง
มันอยู่ของมันนี่นา
ตัวจิตน่ะมันไปรู้
แล้วตัวปัญญามันก็เข้าใจขึ้นมา
จิตมันยอมรับขึ้นมา
ทีนี้มันเป็นความเห็นของเราแล้ว
มันเห็นแล้ว แจ่มแจ้งขึ้นมา
นี่แจ้งชัดตามความเป็นจริงขึ้นมาแล้ว
มันก็คลายออก มันก็ปล่อย ก็วาง
พระอาจารย์ครรชิต สุทฺธิจิตฺโต
วัดป่าภูไม้ฮาว จ.มุกดาหาร
ภาพ Pinterest
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
(บ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา เดิม)
22 ธ.ค.68
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น