..การที่หลงเข้าไปยึดถือ
มีตัวตนเข้าไปยึดถือแต่ละครั้ง เป็นทุกข์ เป็นสมุทัย
“การรู้เท่าทัน” แต่ละครั้งเป็นมรรค เป็นนิโรธ
ดังนั้นถ้าหลงปั๊บ! เป็นทุกข์ เป็นสมุทัย
สติรู้ทันปั๊บ! เป็นมรรค เป็นนิโรธ
มันก็เลยเกิดขณะจิตเดียวกัน
เกิดพร้อมแล้วดับพร้อม คือ หลงเกิดปุ๊บ! แล้วก็รู้ทัน…
ที่หลงก็ดับพร้อม
ก็เลยเป็นอริยสัจ 4 “เห็นอริยสัจ 4”
พระพุทธเจ้ามีชีวิตอยู่ ก็สอนอริยสัจ 4 เป็นส่วนใหญ่
คือ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค
ก็เท่ากับว่าการรู้เห็นอย่างนี้
เป็นการปฏิบัติธรรมตามคำสอนพระพุทธเจ้าแล้ว
หลวงตาณรงค์ศักดิ์ ขีณาลโย
หนังสือที่สุดแห่งธรรม ๑
Image by flutie8211 from pixabay
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
(บ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา เดิม)
2 ก.พ.69





