ทันทีที่
“อยากพ้น”
วิญญาณปฏิฐิตัง
ตัณหาก็เกิด
และเมื่อใดที่ตัณหาเกิด
ภพก็ถูกตั้งขึ้น
ในขณะนั้นเอง
การอยากนิพพาน
จึงไม่ใช่เหตุแห่งความพ้น
แต่เป็นเหตุแห่งภพใหม่
อย่างละเอียดที่สุด
นิพพาน
คือความดับไม่เหลือ
แห่งความยึดมั่นในวิญญาณ
ไม่อาจมี
ในขณะที่ยัง
“อยากนิพพาน”
แต่เป็นผลของ
การดับการยึด
ในจิต มโน วิญญาณ
เมื่อการหลงตั้งเอาสิ้นไป
ไฟ
ไม่ได้ดับเพราะเราไปดับ
แต่ดับเพราะ
ไม่มีใครเติมเชื้อ
นิพพาน
ไม่ใช่สิ่งที่ต้องแสวงหา
เพราะการแสวงหา
คือการหลงตั้งเอา
มี ตัวกู–ของกู
ซ่อนอยู่ในความปรารถนา
อย่างแนบเนียน
ความหลุดพ้น
ไม่เกิดจากการ “ได้”
แต่เกิดจากการ
ปล่อย — ไม่ยึด ตั้งแต่เริ่ม
ปล่อยทุกสภาวะ
ในจิต มโน วิญญาณ
ดับก่อนเริ่ม
ไม่ใช่เริ่มแล้ว
ค่อยหาวิธีดับ
เพราการหาวิธีดับ
วิญญาณก็เริ่มทำงานทันที
เพราะโดยความจริง
ไม่มีอะไรตั้งแต่ต้น
แต่เมื่อมีการยึด
มีการตั้งเอา
จึงปรากฏ “เรา”
ขึ้นมาเป็นผู้ยึด
นิพพาน
คือสภาวะ
ที่ไร้สิ่งใด
ให้ดำรงอยู่
พึงไม่อะไรกับอะไร
เพียงสักว่า
อายตนะทั้งหลายทำงานไป
ไม่สานต่อผัสสะที่มากระทบ
ละนันทิให้ไว
ดุจกระพริบตา
ตามกำลังของตน
เมื่อเริ่มคลาย
ความยึดมั่นจะเบาลง
โดยไม่ต้องไปทำอะไร
กับจิตอีกเลย
แค่ปล่อย...ก็จบ
.
.
นิรนาม
Cr. ภาวนาวิมุติสถาน
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น