#เพื่อนของคน (ตอน ๓)
๓. บุคคลผู้ยินดีในนิพพาน
ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวง
คนส่วนมากไม่ยินดีในนิพพาน
คือความดับกิเลส
แต่ยินดีในอาลัยคือกามคุณ
มีความอาลัยอย่างยิ่งในกามคุณ
กามคุณหรือตัณหาเป็นบ่อเกิดแห่งทุกข์
จึงเท่ากับยินดีในทุกข์นั่นเอง
อนึ่ง คนส่วนมาก
ยึดมั่นถือมั่นในขันธ์ ๕ ว่า
เป็นเราเป็นของเรา
ข้อนี้ก็เป็นบ่อเกิดแห่งทุกข์เช่นกัน
สมพระพุทธภาษิตที่ว่า
ปญฺจุปฺปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา
อุปทานขันธ์ ๕ เป็นทุกข์โดยรวบยอด
กล่าวคือ
ตราบใดที่ยังยึดขันธ์ ๕
ว่าเป็นเรา เป็นของเรา
หรือเป็นตัวตนอยู่
ก็ย่อมจะมีทุกข์อยู่ตราบนั้น
ตามความเป็นจริงแล้ว
สิ่งเหล่านี้เป็นอนัตตา
เมื่อไปถือผิดกับความเป็นจริงเข้า
ก็เป็นทุกข์เพราะไปฝืนกระแสธรรมดาเข้า
…
ผู้เห็นโทษของกิเลสตัณหา
อันเป็นต้นตอแห่งทุกข์แล้ว
ปล่อยวางขันธ์ ๕ แล้ว น้อมจิต
ไปเพื่อคลายกิเลสดับตัณหา
ไม่ยึดมั่นในขันธ์ ๕
ชื่อว่ายินดีในนิพพาน
อันเป็นสภาพดับเพลิงกิเลสและเพลิงทุกข์
เมื่อยินดีในนิพพาน
และพยายามดำเนินตามทาง
เพื่อให้ถึงนิพพาน ก็ย่อมเข้าถึงวันหนึ่ง
เมื่อถึงนิพพานแล้ว
ก็ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวง
เพราะฉะนั้น ผู้ยินดีในนิพพาน
จึงชื่อว่าย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวง
สรุปว่า ศรัทธาเป็นเพื่อนของคน
ปัญญาย่อมคุ้มครองเขา
ผู้ยินดีในนิพพาน
ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวง
ดังพรรณนามาฉะนี้
*ทุติยสูตร
๒๕ เพื่อนของคน*
(พระพุทธภาษิต : พระไตรปิฎก เล่ม ๑๕ ข้อ ๑๗๕)
#ศิลปินแห่งชาติ_สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ. ๒๕๖๖
ภาพ Pinterest
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
(บ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา เดิม)
30 มี.ค.69
