เพราะใจไม่มีหลักเป็นเครื่องอยู่
จึงไหลออกไปสู่กระแสของตัณหา
ความต้องการและไม่ต้องการจึงตามมา
เลยตกอยู่ใต้อำนาจของเวลาและอารมณ์
ถ้าใจได้หลักเป็นเครื่องอยู่
จะนิ่งอยู่รู้อยู่สิ้นกังขา
เห็นอริยสัจ 4 ตามสติปัญญา
จึงหยุดตามล่าหาพระอาจารย์
ผู้ที่รู้เข้าใจอริยสัจ 4 แล้ว
ย่อมไม่ตามล่าหาพระอาจารย์
ก็คือรู้ที่มาของเหตุให้ทุกข์เกิด
ว่าเกิดจากอะไร เวลามันดับเพราะอะไร
ความอยากต้องการให้โลกเขาเป็นอย่างนั้น
ไม่ต้องการให้เป็นอย่างนี้
เมื่อไม่เป็นตามใจอยาก
แล้วอะไรจะเกิดตามมา...
หงุดหงิดฟุ้งซ่านรำคาญใจ
ก็เพราะใจยังไม่มีหลัก
จึงได้หลุดไหลไปตามกระแสของ
อวิชชา ปัจจยาสังขารา
ถูกมันหลอกให้ออกไปปรุง วิตก วิจารณ์
ความต้องการและไม่ต้องการ
ก็เข้ามาครอบจิตโดยอัตโนมัติ
ก็เป็นอย่างที่โลกเขาเป็นกัน
แต่ถ้าใจได้หลักแล้วจะอยู่กับปัจจุบันขณะ
มีสติเป็นเครื่องระลึกรู้อยู่ทุกขณะเวลา
กระทบผัสสะอายตนะทั้ง 6 จิตรู้เท่าทัน
ไม่ส่งออกนอก
ตัณหาก็ไม่มีโอกาสเข้ามาครอบงำได้
ก็อยู่เป็นปกติในปัจจุบันธรรมนี้เอง...!
ทิฎฐิวิสุทธิ-กังขาวิตรณวิสุทธิ
จากหนังสือ ปัจจุบันจิต ปัจจุบันธรรม
พระอาจารย์เรวัติ สุปภาโต
สำนักสงฆ์พุทธเจดีย์คีรีเขต
ที่มา : เพจมนษิธาร Monsitharn
(บ้านจตุรทวีปประทาน เพื่องานพระศาสนา เดิม)
4 ก.พ.69
